نقطه.

و آن گلوله هر شب به قلبم، چشمانم، دستم، پایم، پهلویم و مغزم اصابت می‌کند. پوستم را می‌شکافد، شما را در من حک می‌کند و عبور می‌کند... اما؛ خون‌ریزی می‌کنم و خونی نمی‌آید، زخم می‌کند و ردی نمی‌گذارد، می‌کُشد و زنده نگه می‌دارد و من هر شب انتظار آن گلوله را می‌کشم تا با آن عهد ببندم که باز بیاید، که مبادا فراموش کنم آنچه بر شما گذشت.

می‌آیم بنویسم تو ، جنگنده‌ای خوابِ پرندگان شعر را به هم می‌ریزد. می‌آیم بنویسم تو ، موشکی پلکِ آشفته‌ی ذهن را می‌پَراند. می‌آیم بنویسم تو ، دستم می‌لرزد و می‌‌داند هربار که با حماسه در دهن استکبار می‌زنیم، فقیر تر شده‌ایم. کسی چه می‌داند؟ شاید روزی ققنوس آزادی از مخروبه‌هایمان سر بزند، و من باز بنویسم تو و شعر تازه‌ای زاده شود.

مجتبی رجبی

قلم را در مرکب فرو بردم و برکاغذ آوردم، از آن خون بر صفحه جاری شد. پوستِ کاغذ شکافت؛ خونِ هزار کَس در هر سطر می‌جوشید.

بهرام بیضایی

من میگم شلیک می‌کردن و ما داشتیم می‌دوییدیم تو میگی انرژی زنانه؟

بیدار هرکه گشت در ایران، رَوَد به دار بیدار و زندگانی بی‌دار هم آرزوست.

عارف قزوینی

چه معنی دارد زندگی کردن اگر من، آسمان را بی‌تو تماشا کنم؛ چای را بی‌تو بنوشم؛ زیر باران بی‌تو قدم بزنم؛ و دیگر نتوانم برایت شعر عاشقانه بخوانم؟ برای خودت داستانی بباف که عاشق‌تری وقتی من فقط به هوای استشمام عطر تو نفس می‌کشم.