⋆ ردِ نور ⋆

اگه یکی بود، دستای سردمو با دستاش گرم می‌کرد، یا می‌ذاشتشون توی جیبش که سرمای دنیا کمتر بهشون برسه، شاید حالم کمی بهتر بود. اگه یکی بود آدمِ درست و صادقی بود، از اونایی که حرفاشون فقط صدا نیست، پناهِ آدمه، شاید این‌همه به «اعتماد» فکر نمی‌کردم. شاید اگه یکی بود که با علایقم، با سکوتام، با دیوونه‌بازیام جور بود، کسی که لازم نبود براش توضیح بدم چرا بعضی روزا دلم گرفته، شاید کمتر احساس تنهایی می‌کردم. یکی که از روی سکوت بفهمه چیزی توی دلمه، از لرزش صدام بفهمه خوب نیستم، و وقتی می‌گم «چیزی نیست» اون «چیزی نیست» رو باور نکنه. یکی که حواسش به من باشه، نه فقط وقتی ازش می‌خوام، نه فقط وقتی ناراحتم و چیزی می‌گم، بلکه درست همون وقتایی که ساکتم و وانمود می‌کنم همه‌چیز خوبه. شاید من زیادی نمی‌خواستم، شاید فقط دلم یک نفر می‌خواست که بودنش شبیه آرامش باشه، نه چیزی که هر شب مجبورم کنه از خودم بپرسم «من واقعاً زیادی می‌خوام؟» کاش یکی بود که وقتی دنیا سرد می‌شد، دستامو می‌گرفت و نمی‌ذاشت فکر کنم برای گرم موندن باید همیشه خودم را به آتش بکشم.