a piece of your cake.

می‌دونست باید بمونه بیدار اما خالی می‌شد از دونه‌هاش اناری به آسمون بیا، به نهایت نگاه "کی گفته تو بی‌‌کس‌وکاری؟"

هرروز به خودم دروغ می‌گم چون راحته عزیزم دروغ رو که باور کنی خودش حقیقته عزیزم

_لحظه‌ای پیش از جاودانه‌ترین جدایی؛ جایی که نگاه اورفئوس، عشق اوریدیس را برای همیشه به سایه‌ها می‌سپارد.

دیگه کسی که وایب تاسیان میده بایدم عاشق ابی باشه

اما هنر فلسفه‌ی ماندن است. وانگهی، چون می‌داند که اینجا جای ماندن نیست، می‌کوشد تا با تصوری و به قولی با خاطره‌ای که از خانه و وطن خویش و زندگی در آن دارد، همینجا را بر گونه‌ی آن بیاراید و با خلقت‌های هنری، زبان، اصوات، اشکال و رنگ‌ها، آن دیارِ ناپیدای آشنا و زیبا را در این پیدای بیگانه و زشت تقلید کند.

امروز زندگیم با مونه گره خورده.