کِلاویه هایِ روح🌱
Open in Telegram
زندگی، مانند کلاویه های پیانو است گاهی نت های روشن ،دلنشین وگاهی آوای تیره و غمگین مثل نت های پیانو اینجا قرار نیست همیشه یه موسیقی نواخته بشه. رونوشت از متن ها. ممنوع📍
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
240
Subscribers
No data24 hours
-27 days
-1330 days
Posts Archive
Repost from مَأمول
بعضی‌ها هستن خیلی عاشقن، یک روز یک جا یک بیت شعر توی دلشون برای امام حسین خوندن و دیگه تا ابد دلشون سوخته، میان بیشتر غرق امام حسین بشن تا کمی آتیشِ دلشون آروم بگیره، اما بیشتر می‌سوزن، این جور آدما رو از دور نمی‌شه شناخت، بعد اینکه می‌رن معلوم می‌شه، از نحوه رفتنشون معلوم می‌شه، خودشون می‌دونن فقط اگر شهید بشن و فقط اگر خود آقا رو ببینن آروم می‌گیرین،
شهید رجب زاده، شما یک جا میون مداحی کردنتون خوندید:
شده عاشق کَسی بشی؟
بشینی غَمِشو بخوری؟
لابد از عشق می‌سوختید، همون قلبی که حرام زادگان مَجوس با بی رحمی بهش جسارت کردن، به عشق حضرت زهراء و اولادش می‌تپید و ذوب می‌شد... حالا که این‌چنین غریبانه رفتید، مارو هم پیشِ مولا دعا کنید، دعا کنید عاشق بشیم، دعا کنید شبیه اصحاب امام حُسین از جمله خودتون!، الذین بذلوا مهجهم دون الحُسین بشیم...
کُشتید مارو با این طرز رفتنتون شهید رجب زاده... خدایا به دل امام زمان رحم کنید.
باور کنید اگر تمام پاهای دنیا را قطع کنید، نمیتوانید سریع تر بدویید.
خراب کردن دیگران،
تاثیری روی روند رشدتان ندارد.
سوگواری امام حسین؛ افرادِ خوار و ذلیل پرورش نمی‌دهد، گریه‌کننده پرورش نمی‌دهد. عزای امام حسین انسان‌هایی حسینی پرورش می‌دهد؛ انسان‌هایی که همانند امام حسین سکوت کردن در برابر ستمگر را رد می‌کنند. زنانی پرورش می‌دهد همچون زینب که پیکر برادرش را بلند می‌کند و می‌گویند: «خدایا این قربانی را از ما بپذیر.»
آیا این گریه است؟ آیا این بسنده کردنِ به گریه است؟ این مجالس سوگواری و این مکان همچون مدرسه‌ای است که به ما علم می‌آموزد، ما را پرورش می‌دهد و ایمانمان را تقویت می‌کند.
📚کتاب سفر شهادت، امام موسی صدر
یادمان باشد اول نماز حسین
بعد عزای حسین
اول شعور حسینی ،
بعد شور حسینی
محرم و صفر و اربعین زمان بالیدن است
نه فقط نالیدن
بساطش آموزه هست نه موزه
شب اربعین_
السلام و علیک یا اباعبدلله الحسین
ما زنده از آنیم که آرام نگیریم - موجیم که آسودگی ما عدم ماست
ما می زدگان بی خبر از ما و شماییم شوریده دلانیم که در عشق خداییم
با ما سخن از مردم هوشیار مگویید دیوانۀ حَقیم و از این خلق جداییم
با هیچکسی در دو جهان کار نداریم آسوده ز اندیشۀ هر چون و چراییم
