Stella

اگر با نفرین تمام مادران داغدار این سرزمین اتفاقی برای ظالم ها نیوفتد دیگر چشمانم را روی خدا هم می‌بندم...

امروز هجدهم بهمن است. يك ماه بيش از امروز ، هزاران نفر، بى آنكه بدانند، براى آخرين بار از خواب بيدار شدند، براى آخرين بار صبحانه خوردند، براى آخرين بار مادر خود را بوسيدند، براى آخرين بار با عزيزان خود حرف زدند، براى آخرين بار كار كردند، براى آخرين بار آهنگ كوش دادند، براى آخرين بار رويا بافتند، براى آخرين بار لباسى را پوشيدند، براى آخرين بار به پدر خود نكاه كردند، براى آخرين بار خنديدند، براى آخرين بار بند كفش هاى خود را بستند، براى آخرين بار گفتند: «نگران نباشيد، مواظبم.

استکانی چای دارم و هزار و یک غم و اندوه.

بالاتر از سیاهی دقیقا رنگ این روزای ماست.

زِمستان امسال سرد بود،انقدر سرد که همه ما در آن زِمستان مردیم.

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود، با غم‌ آنها که برای ما جان دادند چه باید کرد؟

و در نهایت، خدا ساکت‌تر از آن بود که انتظارش را داشتم.

از چند روزِ دیگه،هر روز چهلمه.

‏باشد که رها شویم از رنجی که به قول شاملو، از ان ما نیست.