Octopus<3🐙

من همیشه به همه میگم آدم نمیمیره که؛ تحمل کن اینم تموم میشه؛ ولی دروغ میگم، آدم میمیره؛ هربار یه کوچولو میمیره!

بعضی وقتا با خودم حرف می‌زنم و جفتمون گریه می‌کنیم.

‏اگه به این باور برسی که خیلی از آدمایی که میان تو زندگیت فقط یه تجربه‌ی جدیدن برات، هیچوقت دلت نمیشکنه.

‏«اگر رنجی از من به تو رسید؛ بدان قبل تو دل خودم هزار بار رنجیده است.»

من سخت یا مغرور نیستم، من فقط انتظار دارم که با من به عنوان یک اولویت رفتار بشه نه یک گزینه.

تقریباً هر شب می‌خوام از فرداش زندگیمو نجات بدم و نمیتونم.

یکی از غم انگیزه ترین جمله ها بی شک جمله ایه که هاروکی موراکامی تو رمانش کافکا درکرانه نوشته: «‏باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت بدون اینکه جایی در زندگیت داشته باشند.»

هرچی سرمون میاد از آدم‌ هایی میاد که میگفتیم : نه این اینجوری نیست.

متاسفانه هرچی که بهم الهام میشه، بعدش ثابت میشه.

داشتم فکر می‌کردم بعضیامون خیلی بی‌رحمانه داریم یه دردایی رو تحمل می‌کنیم، دردایی که خیلی بزرگ‌تر از قد و قواره‌ی ماست؛ مخصوصا دردای عاطفی... دردایی که هیچ‌وقت حق انتخابی براشون نداشتیم، زورشون خیلی بیشتر از لبخندامونه. دردایی که هر بار از خودت می‌پرسی خب چرا بازم من؟ و هر بار جوابی که هیچ‌وقت پیداش نکردی؛ غمگین و غمگین‌ترت می‌کنه . . .

هیچکس نمیفهمه بعضی ها چه عذابی رو تحمل میکنن تا آروم به نظر برسن.

یه وقتایی یه کسی که دوسش داری یه حرفی رو به آدم میزنه که دیگه آدم هیچ وقت دلش باهاش صاف نمیشه. دیگه هیچوقت نمیتونی مثل قبل به اون آدم نگاه کنی حتی اگه به اندازه‌ی تمام وجودت دوسش داشته باشی. حرفی که شاید از هزارتا غریبه هم بشنوی بی تفاوت از کنارشون بگذری ولی چون جایگاه اون آدم توی قلبت با بقیه فرق داشته و تو انتظارشو نداشتی دیگه نمیتونی مثل قبل دوسش داشته باشی. این بدترین حسیه که یه آدم میتونه تجربه کنه.

نه که حرفی نباشه، ولی گفتن یا نگفتنی فرقی نداره.

. .

آدما فکر میکنن میشه برگشت، میشه جبران کرد، میشه معذرت خواست، میشه توضیح داد، اما چیزی که آدما بهش فکر نمیکنن اینه که هرچیزی یه زمانی داره. از زمانش که گذشت دیگه بود و نبودش فرقی نداره. وقتی از زمان درستِ یه چیزی بگذره، دیگه هرکاری هم بکنی قابلِ جبران نیست. آدما همیشه اشتباه میکنن.

من آدمارو رها نمی‌کنم که بهشون درس بدم، من آدمارو رها می‌کنم چون خودم درسی که بایدو گرفتم.

کاش یکی بغلم می‌کرد، اشکام رو پاک می‌کرد و یه چاقو فرو می‌کرد تو شکمم.

به شدت آدم رفتاربینی شدم، میدونی دیگه گوشم از حرف پره، من حرف‌های تو خالی زیادی شنیدم وادعاهای زیادی دیدم، ادعای رفاقت، ادعای دوست داشتن، ادعای بودن و خب همشون حرف‌های الکی بودن، الان دیگه مهم نیست کی چی میگه، مهم اینه چیکار میکنن و چقدر شبیه حرف‌هاشونن، برات مهمم؟ ارزش دارم؟ نشونم بده؛ من خیلی وقته چشمم به رفتار و عمل آدم‌هاست، همین.

آدم با قلب پاک پیدا کردید بچسبید بهش، چه به عنوان دوست، چه به عنوان پارتنر… باور کنید احتمال اینکه دوباره یه همچین آدمی بیا تو زندگیتون نزدیک به صفره… قلب آدما از اون چیزی که فکر می‌کنید خیلی بیشتر سیاه شده… بنابراین اگه یکیو با قلب بزرگ پیدا کردید، هیچوقت هیچوقت هیچوقت، از دستش ندید.