‌ ‌ ‌ ‌ ‌ لـآڪامو‌ ‌ ‌ ‌

روزی از کنارِ دریا گذشتم؛ نه برایِ تماشایِ امواج، که برایِ شمردنِ جنازه‌هایی که آب، با وقاری هولناک به ساحل بازمی‌گرداند. عجیب است.. آن پهنه‌ی لاجوردی که شاعران، قرن‌ها برایش استعاره تراشیده‌اند؛ خوب بلد است آدم‌ را بی‌آنکه غرق کند، از نفس بیندازد. از دور بی‌تقلید زیباست، اما کافیست نزدیکتش شوی، بوی ماهیِ مُرده می‌دهد! شاید زندگی نیز همین باشد؛ هرچه نزدیکتر شوی، تعفنِ بیشتری از آن برمی‌خیزد. در من، زمستان پیش از رسیدنِ فصلش اقامت کرده بود. برف، نه بر گیسوانم، که بر رگ‌هایم نشسته بود؛ چنان‌که خون نیز، راهِ خویش را با تردید به خاطر می‌آورد. روزها تمامش خاکستری بود، حتی وقتی آسمان، آبـی‌ترین رنگش را به رخِ دنیا می‌کشید. در میانِ مردمانی که به این گورستان، نامِ شهر داده‌اند، می‌آیند، با جیب‌هایی پُر از ادعا، و آستین‌هایی از عطرِ دروغ؛ تو، تنها خطایِ زیبایِ این ویـرانه بودی. فتنه‌ای که حافظه جرئتِ کشتنش را نداشت. تمام این شبها را، خمار به خانه‌‌ی چشمانت برمی‌گردم. همان قتلگاهه رنگ‌ها.. آن مشکیه لامروت.. سپس چنان ناپدید می‌شوند که گویی از همان آغاز، تنها سوءتفاهمی در حافظه بوده‌اند. و باد توهمِ خواب و بیداری‌ام را زیرِ لب به تمسخر می‌گیرد. میخندی رویای بیداری؟ بخند؛ جنایت زمانی کامل می‌شود که قاتل، لبخند بزند. و اگر روزی در پیِ ردّی از من گشتی خاک را نشانه نرو مرا در نقطه‌ای بجوی که دریا از راهِ رگ‌هایم عبور کرده‌ بود.

.