تّشّدّیّدّ

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد هر که بی‌روزی‌ست، روزش دیر شد -مولوی

آینده را از چشمانت می‌بینم. طاهای عزیزم، زادروزت مبارک است و ای کاش که همیشگی باشد.

گر من روزی ز خدمتت گشتم فَرد صد بار دلم ازان پشیمانی کرد جانا به‌یکی گناه از بنده مگرد من آدمی‌ام گنه نخست آدم کرد -قابوس‌نامه

-یوجِنیو مونتاله، ترجمه نادر نادرپور

هر تکانی که به خود می‌دهیم، همه گل‌به‌خودی‌ست.

«یا وفا خود نبود در عالَم یا مگر کَس در این زمانه نکرد کَس نیاموخت علمِ تیر از من که مرا عاقبت نشانه نکرد.»

سعدی

وجودی دارم از مهرت گدازان وجودم رفت و مهرت همچنان هست

L'important C'est D'aimer, 1975 Dir. Andrzej Żuławski

جنایت اگر نجات شود تمامِ تنم اجابتِ توست یکی شدن تنی که دوتاست نجاتِ من و جنایتِ توست -لبریخته‌ها: یدالله رویایی

• به‌جاست که خُرده‌توصیف‌های شخصی را برای خودمان نگه داریم، مگر آن‌که استعداد و موهبت بیان آن‌ها به‌شکل هنری یا پیامبرانه را احساس کنیم. «در اغلب موارد اما، پُرگویی در باب شهود فقط پنهان‌کننده‌ی فقدان پرسپکتیو است نسبت به ابژه، و مستوجب همان حکم است که فقدان پرسپکتیو نسبت به انسان‌ها‌.» -مقدمه اخلاق پروتستانی و روح سرمایه‌داری، ماکس وبر، ترجمه عبدالکریم رشیدیان و پریسا منوچهری

ای کریمی که از نَوالِ کَفَت کان و دریا همیشه ناله کنند روزیِ خلق چون مُقدّر شد به کفِ دستِ تو حَواله کنند -انوری

• تو و دروغ را من از منزلگهان آریایی برانم تو و دروغ را من براندازم من به بند درکشم تو و دروغ را من به‌زیرِ پا افکنم. -یَشت‌ها