Coconut diaries

دیشب داشتیم درمورد این حرف می‌زدیم که چقدر توی زندگی سیاست داشتن مهم‌تر از همه‌چیزه. که چجوری سیاست می‌تونه یک نفر رو از هیچ به آسمون برسونه. کاش برای سیاست هم کلاس و دوره وجود داشت.

خیلی عجیبه، وقتی عجله داری یهو مسیری که هیچوقت ترافیک نداره، قفل میشه!

وقتی میریم خونه کسی که رژیمه، چی باید ببریم؟

گوشی پزشکی پلنگی بگیرم؟ پلنگ دانشکده شم؟

یه همکلاسی داشتیم، یه مقدار مذهبی و بچه مثبت، جوری که ترمای اول بچه‌ها اذیتش می‌کردن و کسی دوست نمی‌شد باهاش، واقعا یکی از بهترین و نازترین آدمایی بود که از دانشگاه شناختم. و کسی بود که بعدا متوجه شدم میشه با آدمایی با افکار انقدر متفاوت دوست بود.

به کسی نیاز دارم که تصمیمات زندگیمو برام بگیره، الان از دیشب دارم فکر می‌کنم امروز خونه کدوم دوستم برم و به نتیجه نرسیدم!

فکر نمی‌کردم دغدغه ۲۵ سالگیم داشتن قابلمه نچسب باشه.

تعداد ممبرا یه جوریه، یکیتون دوستشو برداره بیاره رند شیم.

ذوق امروز: بلیت تئاتر الیور توییست گرفتم🧃

بعنوان کسی که کل زندگیش رو درگیر این بوده که نمی‌تونه وقتی کسی باهاش بدرفتاری می‌کنه، در لحظه جوابشو بده و یا وقتی سرش داد می‌زدن از شدت اضطراب فقط ساکت نگاه می‌کرده، خیلی خوشحالم که به این نقطه رسیدم که حقم رو بگیرم و حرفم رو بزنم و اینجور مواقع دچار اضطراب نشم. واقعا خوشحالم.

بهم گفتن شیش یه جا باشم و الان تو ترافیکم. Pardis joon’s always lateeee

بیکری‌ای که ازش تیرامیسوی پسته می‌گرفتم دیگه لیدی فینگراشو با شیرپسته خیس نمیکنه و جاش قهوه می‌زنه، واقعا ناراحت کنندست.

کاش کله‌ سیاه خاورمیانه‌ای نبودم و موهام بدون دکلره رنگای روشن هم می‌گرفت.

مثکه واقعا قهوه هفت شب ایده خوبی نبود.

که با هر رفتار مزخرفشون خودمو فحش ندم که چرا فلان کارو براشون کردم، که در موقعیت عکس عمرا برام انجام نمیدادن!

باید بتونم اندازه ظرفیت آدما بهشون خوبی کنم.

🤎

💞💞💞

روزایی که کلاس ندارم چقدر دنیا قشنگه.