Coconut diaries

ببخشید ادب رو دیگه این روزا بوسیدم گذاشتم کنار. فقط فحش.

اتصال بعد از سالیان سال تلاش و کون‌پارگی.

‏پدرم همیشه می‌گفت به زندگی بعد از مرگ اعتقاد داشته باش اما من ‏به مرگ قبل از زندگی اعتقاد پیدا کردم ‏و هر روز می‌میرم ‏بی‌آنکه زندگی کرده باشم.

انگار یه چاقو توی قلبمه و با این‌حال مجبورم خودمو سر پا نگه دارم چون امتحان دارم!

ماها تنهاییم، خیلی تنهاییم… به هیچ‌جای هیچ آدمی در جهان نیستیم.

امتحان داشتن تو این حال و وضعیت با حال جسمی نامناسب باعث شده واقعا رو آخرین پله فروپاشی بلغزم.

تیره‌ام، تاریکم، ته چاهم، اضطرابم به اوج خودش رسیده، غمگینم، کدرم و نگران نگران نگران…

چگونه مرگ بفرسایدت؟ مگر تو تنی؟ تو جان خالصی و تا همیشه جان تازه‌ است چنان که ماتم تو کهنگی نمی‌گیرد شرار کینه ما نیز همچنان تازه است

تعداد زیاده، انقدر زیاد که هر اسمی می‌شنوم تازگی داره و اسمی یادم نمی‌مونه… امروز با هر ویدیویی که دیدم چندبار اسمشون رو تکرار کردم که یادم بمونه… باید یادمون بمونه چه کسایی بودن و الان نیستن. نباید زندگی و خاطرات این آدم‌ها توی یک عدد خلاصه بشه.

من آدم دو هفته قبل نیستم.

مطالبه‌گر بودن و پرسش‌گر بودن ما رو نجات می‌ده.

«زنده باد آن کس که هست از جان هوادار وطن»

عزیز، اینا برای ورزشه.

کسی را نداشت که دردش را به او بگوید.

با هر یک جمله‌ای که می‌خوام بگم و نمی‌تونم، یه چیزی تو گلوم باد می‌کنه هی:)))))))))

اون ویولونیست رو تایتانیک منم که تو این شرایط دارم درس می‌خونم!

هر کسی، بلااستثنا هرکسی این جمله “دیکتاتور درونت رو بکش ” رو استفاده میکنه کونش گوهیه.

خروشید و زد دست بر سر ز شاه که شاها منم کاوه دادخواه یکی بی‌زیان مرد آهنگرم ز شاه آتش آید همی بر سرم تو شاهی و گر اژدها پیکری؟ بباید بدین داستان داوری که گر هفت کشور به شاهی تو راست چرا رنج و سختی همه بهر ماست؟

از دیشب که خبر یارانه یه تومنی توی خبرگزاری‌های خارجی منتشر شده من دارم خجالت می‌کشم که زندگی ماها رو با ۷ دلار می‌خوان بخرن و کل دنیا به ریشمون می‌خنده!

کشور بهم ریخته، من این وسط باز امتحان دارم. الان نمیدونم درس بخونم، جزوه بنویسم، مقاله‌مو بنویسم، خبر بخونم، چیکار کنم!