Coconut diaries

دیگه واقعا “ای من نختمه شیش صب بَیه”!

ولی از بخت بد نوه‌اش من شدم که کل شبانه روز ده جمله هم حرف نمیزنم!

نوه رویایی مادربزرگم باید مثل رادیو ۲۴ ساعته حرف بزنه.

از توانایی‌های جدیدم اینه که از رو رانندگی ماشینا میتونم بدون نگاه به پلاک بفهمم راننده کجاییه.

از گروه آزمون پره هنوز لفت ندادم، سال پایینیامون میان اد میشن و من خوشحال می‌شم که پره ندارم!

شاید باورتون نشه، رفتم نیمرو زدم و الان خیلی حس خوبی دارم🥸

حس میکنم اگه الان کوکتل پنیری نخورم بچه‌ام چیز میشه.

به منابع بی‌انتهای شکلات برای گذر از پی‌ام‌اسم نیاز دارم.

بیهوشی کثافت.

هر درسی رو جزوه ننوشتم هیشکی بهم جزوه نمیده، حالا کافیه کن جزوه نوشته باشم، همینجوری جزوه و خلاصه‌است که تو گروه کلاس فوج فوج می‌فرستن! همین رو به کل زندگیم تعمیم بدین🙏🏻

اوایل دانشگاه همش اینطوری بودم که چه مسخره‌بازی‌ایه با روپوش عکس بذارم یا تو آزمایشگاه یا چمیدونم درحال ور رفتن با کیس؟ الان که چهارسالش گذشته میبینم دوست داشتم یه چیزایی رو یه گوشه اینستاگرام سیو میکردم که بعدا برام خاطره‌اش بمونه. ادا و غرور چه میکنه با آدم!

تو برای تک تک امتحان‌ها آماده‌ای ولی من حتی اسم رشته‌ام یادم رفته.

یه وقتایی یه «به من چه» نجاتت می‌ده.

کاش زندگی هم مثل GTA کد داشت، الان من یه کد می‌زدم زمان سه هفته می‌رفت جلو.

زر زدم همین الان دارم میمیرم.

سه هفته آینده رو زنده بمونم بعدش دیگه نامیرا میشم.

بیوتی بلندرم تو هوای مرطوب بوده و کپک زده! فاکینگ کپک! و منم قبل از اینکه بفهمم زدمش به صورتم🙂

من واقعا به چشم زخم و این چیزا اعتقاد نداشتم هیچوقت ولی یه مدته هربااار یکی از یه وسیله‌ایم تعریف میکنه زود یه بلایی سرش میاد! وات د فاک.

در واقع همیشه تلاش برابر جوابه.