تو تیر خوردی‌و من مُردم ؛

برادر من ۱۹ سالشه ، سربازه ، تو جنوب. وقتی فهمیدن جنگ میشه همه ی بچه‌هارو فرستادن جنوب برای سربازی اجباری ، که چی؟ سپر بسازن برای خودشون. که بچه‌های مردم اونجا جون بدن و اینا چیزیشون نشه ، که بگن ببینید زدن جوونامون و کشتن! شبا نمیخوابم چون یه وقتا که حمله میشه به پادگانشون میترسه و فقط به من پیام میده ، نمیخوابم که کمتر بترسه. مامانم هرروز صبح سراغ پسرش رو ازم میگیره ، میخواد بدونه زنده س؟ هرچندساعت باید ازش خبر بگیرم ببینم واقعا زنده‌ست؟ حالا اینارو گفتم که اینو بگم

خاک اروپا هم بد کصخل پروره روانیای بی‌عقل مغز نخودی دنبال سفید کردن اسلام و هرچی تروریست مسلمونه میرن فقط

هیچ اصلاحی امکان‌پذیر نیست جمهوری‌اسلامی باید سقوط کنه.

اینا کثیف‌ترین و وحشی‌ترین و خونخوار ترین موجودات تاریخ جهانن.

گفتن سجاد مریض بود ، یزید اون رو نکشت ؛ ولی خودشون ریختن تو بیمارستانها و به زخمی‌ها تیر خلاص زدن ، هرکیم جلوشون رو گرفت بهش تجاوز کردن ، آتیشش زدن ، کتکش زدن ، کشتن .

از رقیه و علی‌اصغر گفتن ، ولی حتی به بچه‌ی تو شکم مادر هم رحم نکردن

از لبهای تشنه‌ی حسین گفتن ، از یزید و بستن آب به روی خاندان حسین ؛ ولی خدانور رو به ستون بستن ، زیر آفتاب داغ ، و آب رو جوری گذاشتن جلوش که ببینه ولی دستش بهش نرسه...

جاویدنامان #عرفان_اسفندیاری و #گل‌محمد_محمدی ، ۲۸ تیر ، به دست جمهوری نحس اسلامی ، با اذان صبح اعدام شدن.💔

هم وطنمون رو نابود کردید ، هم هموطنامون و کشتید ؛ شما حرومزاده‌های بی ریشه‌ی بی اصل و نصب.

امیدوارم همتون یک شبه نابود شید و از این خاک محو شید. حتی جسد نحستون تو این خاک نمونه. تموم شید بدون اینکه ایرانمون از این ویران‌تر شه. امیدوارم با بالاترین درد و عذاب بمیرید. این کثافت جمهوری‌اسلامی از اسم ایران پاک شه.

جنگ را شما شروع کردید...

میگن اعدام شده راسته؟💔

ما برای جهانی می‌جنگیم که یک روز لازم نباشه برای حقِ زندگی و آزادی بجنگیم.

من فقط درباره‌ی ظلم و ستیز نمی‌نویسم. درباره‌ی جهانی می‌نویسم که ارزش جنگیدن دارد. درباره‌ی مردمانی که شایسته‌ی زندگی، آزادی و کرامت‌‌اند. من از ژرفایِ شیره‌یِ انسانیت می‌نویسم. از زندگی. و برای همان می‌جنگم. زیرا زندگی، سراسر صحنه‌ی مبارزه است.

وضعیت فقر تو جامعه شرم / خجالت‌آور شده و حقیقتاً ناراحتم بابت چنین جامعه‌ای. مردم برای پول تشنه‌ان. کاش بمیرم. واقعاً حق مردم این نیست. نه این جامعه حق آدم‌هاست و نه این وضعیت زندگی حق آدم‌ها.

هرروز فکر میکنم اونی که تیر زد ، اونی مه دستورشو داد و اونی که باعث همه‌ی اینها بود ، توی این دنیا و دنیای بعدی به هرشکلی که باشه ، چجوری میخوان تقاص بدن؟ چه درد و رنج و عذابی میتونه کافی باشه براشون؟ کسی که جون یه عالمه انسان بیگناه پر از امید به زندگی رو گرفته ، لایق چی میتونه باشه؟

چطوری میخوای جواب ضجه‌های اینهمه مادر پدر رو بدی؟