For evermore

نلبکی جدید

Did you know there’s a tunnel under ocean blvd?

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود - حافظ

این رو اگر فارسی ننویسم حق مطلب ادا نمیشه، یک عزیزی گفت:«باقی گل ها زیبان، ولی تو انگار دشت رو بغل کردی»

I love having flowers around the house. It doesn’t matter whether I’ve freshly picked them from the yard, received them as a gift, or bought them for myself. I mean, who doesn’t? Before getting this bouquet, I went down an internet rabbit hole and messaged several local florists, trying to figure out what I wanted. Sunflowers? Lilies? Hydrangeas? Eventually, I found myself in this wonderfully eccentric little flower shop run by a mother and her daughter. Their arrangements were unlike the perfectly polished bouquets you usually see. They were a little wild, a little uneven, and beautifully unstructured. Somehow, they felt more alive. It was exactly what I didn’t know I was looking for—something that reflected my own life, made up of flowers that probably wouldn’t be everyone else’s first choice. Of course, we had to add daisies to make it feel unmistakably mine. Long story short, this bouquet turned out to be my favorite one I’ve ever owned.

In honor of these past four years, I’ll simply say this: they were a marvelous experience. Every moment mattered. Every experience carried its own value. whether it came as knowledge in a classroom or as a lesson taught quietly by life itself. We met people who left lasting marks on us, and we parted ways with others, not because they were bad, but because some paths are only meant to cross for a while. We shared countless laughs, shed countless tears, and experienced every shade of pain and joy in between. Time will pass, and life will keep moving forward, but these four years will continue to exist in us. They’ll reveal themselves in the choices we make, the people we become, and the way we look at the world. There was a time when we were overwhelmed by deadlines, uncertainty, and exhaustion, while everyone around us kept saying, “These are the best years of your life,cherish them.” Back then, those words almost felt insulting. But now… I think I finally understand what they meant. Sincerely, Amirreza

Maybe another night

تا بیام تعریف کنم

اینو موقت بذارم اینجا

میام تعریف میکنم براتون

بسی خوشحالم :)

If this album doesn’t save Ariana’s career I don’t know what will

میخوام راجع به یه موضوع کودکانه بنویسم. داشتم فیلم C’mon C’mon رو میدیدم که یجورایی بیشتر ترغیبم کرد بیام بشینم و راجع بهش بنویسم امروز طبق هر جمعه دیگه خونه خاله‌م اینا برای ناهار مهمون بودیم و نوه خاله‌م از اون بچه های شیطون سرسام آوره. توپش رو گم کرده بود و جیغ و داد که نه من همون توپی رو که گم شده میخوام. و دیالوگی که هی بین آدم بزرگها رد و بدل میشد این بودش که «بچه‌ست، تو که نمیتونی بهش بفهمونی اون توپ الان نیست به هر دلیلی، اون توپ رو میخواد با اینکه چند تا توپ دیگه هست تو خونه» و میدونی بین اون همه صدای جیغ و داد و صدای قاشق چنگال ها که داشتن میخوردم به چینی بشقاب چی از ذهن من میگذشت؟ اینکه فقط بچه ها اینجوری فکر میکنن؟ ناخودآگاه ذهنم رفت سراغ نود و نه درصد مکالماتی که با دوستام دارم راجع به احساساتشون نسبت به اشخاص دیگه «ببین میدونم اون بیرون آدمای زیادی هستن که یحتمل بهتر هم هستن، ولی من دلم اون رو میخواد» «چرا اون یه نفری که من میخوامش نمیخوادتم» «این نشه دیگه فکر نمیکنم بتونم تا مدتها به کسی احساسات داشته باشم» و تو عمق همه این جملات اون باوره هست که میدونیم داریم به خودمون دروغ میگیم ولی خب کاری از دستمون بر نمیاد. نمیتونیم اون شخصی که اینارو داره میگه رو هم متقاعد کنیم چون دو سه ماه قبلش این خودمون بودیم که این حرفا رو بهشون میزدیم. خلاصه کلام اینکه، بعضی خصوصیات آدمها هیچوقت عوض نمیشه انگار، صرفا اسباب بازی هاشون با گذر زمان عوض میشه(امیدوارم اشتباه منظورم رو نرسونده باشم، هیچ شخصی ابزار و اسبابی برای دیگری نیست، هر چند که این روزها احساسات آدمها بازیچه خیلیا شده)