خُنیا

چون حاصل عمر آدمی در این شورستان ‏جز خوردن غصه نیست تا کندن جان ‏خرم دل آنکه زین جهان زود برفت ‏وآسوده کسی که خود نیامد به جهان خیام

از مردمِ صد رنگ سیه‌پوشی بِه وز خلقِ فرومایه فراموشی بِه از صحبتِ ناتمام بی‌خاصیتان کنجی و فراغتی و خاموشی بِه ابوسعید ابوالخیر