اݪ꯭ـھـ꯭دایـ꯭ة

#قواعد -الأصل في التعامل العدل.. اصل بر این است که با موافق و مخالف خود، عادلانه رفتار کنیم. واجب است که فرد مسلمان در سخن‌گفتن و رفتار خود با دیگران، چه موافق و چه مخالف، عادل باشد. برای او جایز نیست که به مسلمان، کافر و حتی حیوان یا هر مخلوق دیگری، ستمی روا دارد. عدل، به‌طور مطلق واجب و ظللم، به‌طور مطلق حرام است. -شیخ ولید السعیدان

السنَّةُ ألّا تصلّي التراويح حتى تصلي السنّة الراتبة، فتصلي العشاء ثمَّ تصلّي السنَّة الرّاتبة وهي ركعتان ثم تصلّي بعدها التراويح. سنت است ڪه نماز تراویح را نخوانی تا اینکه نماز سنّت مؤکّد [بعد از عشاء] را بخوانی؛ یعنی ابتدا نماز عشاء را بخوانی، سپس دو رڪعت سنّت مؤکّد آن را به جا آوری و بعد از آن تراویح بخوانی.

الشيخ عبدالسلام الشويعر.

آشکار شدن آنچه در درون انسان است، در لغزش‌های زبانش بیشتر نمایان می‌شود تا در حالت‌های چهره‌اش؛ زیرا زبان، ترجمان دل است و وقتی چیزی در دل ریشه‌دار شود، ناگزیر زبان آن را برملا می‌کند. همچنین دلالت زبان گفتاری است، اما دلالت چهره حالی است [و قال بر حال مقدم است]؛ و سخن برای [بیان] معانی موجود در دل، جامع‌تر و رساتر است. - شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله (مجموع الفتاوی)

در هنگام فتنه‌ها و نا آرامی‌ها (شرایط جنگ، انقلاب، کشتار و...) انسان‌ها ویژگی‌های فردی خود را تا حد زیادی از دست می‌دهند و احتمال پیروی‌شان از جمع بیشتر می‌شود. در این شرایط، تغییرات هم آسان‌تر می‌شود. آهن فردیت در کورهٔ شور جمعی گداخته و نرم می‌شود، در نتیجه تغییر شکل و جوهر آسان می‌گردد. دور گرفتن خود از شور جمعی یکی از راه‌های حفظ خود است.

صدای نزاع جغد و بابون‌ها بالا گرفته بود و همین‌که جغد خواست بگوید «من از بابون‌ها متنفرم»، چشمش به شامپانزه‌هایی افتاد که شادمان به نزاعشان می‌نگریستند. کمی اندیشید و با صدایی بلند گفت: «من از میمون‌ها متنفرم!».

"هەر کات پارچەیەک فێربوویت لە عیلم، ڕاستەوخۆ بچۆ شتێک لە عەمەلی لەسەر بنیادبنێ."

«بعضی از آن‌ها در مسائلی فتوا می‌دهند که اگر از عمر پرسیده می‌شد، اهل بدر را برای [پاسخ به] آن جمع می‌کرد!» — ابوحصین اسدی (روایت ابن بطه در ابطال الحیل)

«اگر لشکریان من و حسن یک‌دیگر را بکشند، دیگر چه کسی در سامان‌بخشیدن امور مردم و رسیدگی به زنان و دارایی‌های ازدست‌رفته‌شان برایم می‌ماند؟» — معاویه رضی الله عنه (روایت بخاری)

انگار سایت دانشگاه به عقل ما میخنده

طالب علم بودن دشوار است. طاقت‌فرساست. صبر می‌طلبد. گاهی اشک انسان را جاری می‌سازد. گاهی افسردگی به‌دنبال دارد. این است. لطفا خودتان الگوی خودتان باشید. تلاش کنید به بهترین خودتان دست یابید.

شاید افرادی بگویند که باید از اتفاقات پیرامون خود آگاه باشیم و... . از آنان بپرسید شما که آگاه هستید، چه کردید؟ آن «فقه واقع» را هم گفتیم که چه است و نیست. آن‌قدر خودمان را فریب داده‌ایم که اکنون وضع ما این است. از دعوتی می‌گوییم که بدون هیچ پشتوانۀ علمی است. اینکه شدنی نیست.

دین؛ برای بعضی از حکومت‌ها تنها یک وسیله ابزاری است. انگار با آن میتوانند به کشتار و انواع حرامها مشروعیت ببخشند.

المسلمون يزوجون للدين ومن يزوج للمال والحسب فإنما يزوج على سُنن أهل الجاهلية قَالَ الحَسن البصريّ رَحِمَه اللّٰـه: « كَانَ أهلُ الجَاهِليَّة إذَا خَطَب الرَّجُل المَرَأة تَقُول: ما حَسْبُه، وَمَا حسبهَا؟ فَلمَّا جَاءَ الإسْلَام، قَالُوا: ما دِينهُ، وما دِينُهَا؟ وأنْتُم اليَومَ تَقُولونَ: ما مَالهُ، وما مالهَا؟ » مسلمانان برای دین ازدواج می‌ڪنند و هر ڪس برای مال ازدواج ڪند، و برای نسب و حسب ازدواج ڪند، همانا بر روش اهل جاهلیت ازدواج کرده است. حسن بصـری 'رحمه‌الله' می‌فرماید: «در دوران جاهلیت، وقتی مردی برای خواستگاری زنی می‌آمد، می‌پرسیدند: نسب و حسبش چیست؟ اما وقتی اسلام آمد، گفتند: دینش چیست؟ و امروز شما می‌گویید: مالش چیست؟»

بهجَة المَجَالِس

اغلب مردم نمی‌دانند نیاز به پاسخ طولانی به سوالات ملحدان نیست. مثلا یکی از جواب‌های کتاب استیون پینکر «چرا خشونت در جهان کمتر شده است» این است که بخش عمده‌ای از خشونت به «جزیره اپستین» منتقل شده:)

مظاهرة لإخواننا الكرد في إقليم كردستان نصرةً للنبي صلى الله عليه وسلم واحتجاجا على بعض الأصوات الخبيثة في الإقليم، والتي اتخذت أحداث سوريا فرصة للطعن في الدين. الكرد كغيرهم من شعوب المسلمين، فيهم السيئ الخبيث وفيهم الصالح التقي. والأخيرون إخوة لنا أحبة لا تفرقنا الحدود ولا اختلاف اللغة والأعراق. (إنما المؤمنون إخوة).