Labyrinth

دلم نخواست باشم دیگه عزیزم توام خسته بودی از دائما منو خواستن از موندنمو خواهش کردن پس تموم شدیم. همین.

دیگه نمی‌خوام جزوی از منظره‌م باشی. هم از آسمونم بیرونت میکنم و هم دیگه به خاکم راهت نمیدم. در من، شاید جایی برای خاطراتت مونده باشه، برای تو ولی نه. پُرِ پرم. برو یجای دیگه رو اشغال کن. من دیگه قرار نیست میزبان تو و بیهودگیت باشم. بسه.

به‌قدری مشغله‌های فکریم زیاد شده که دیگه واقعاً حوصله‌ی پرداختن به رفتارهای بچه‌گانه‌ی بعضی آدم‌ها رو ندارم؛ تا چشمم بهشون می‌افته، با یه نیم‌لبخند رد می‌شم و برمی‌گردم سمت ادامه‌ی داستان زندگیم؛ همون داستانی که این روزها انقدر ذهنمو درگیر کرده که جای هیچ حاشیه‌ای توش نیست.

نه من اصلا حسود نیستم فقط میتونم اون حرومزاده ای که افتاده به کار مخ تورو زدن رو یه شب بی سر و صدا بکشم گوشتشو ناشیانه از تنش بردارم با حوصله قطعه قطعه کنم بذارم توی فریزر و به تدریج همشو بدم به سگم بعد طی هربار دستشویی رفتنش به فاضلاب شهر پس بدم تکه به تکه بقایای تن حالا کثافت شده‌ش رو.

همیشه باید تو اوج خواستن رها میکردم.

فاصله گیری من از تو، نخواستن نبود علتش. حیف بنظرم رسید قشنگیت. دلم نخواست آلوده ی هم بشیم، نخواستم برام عادی و تکراری، یکی مثل همه بشی، یکی مثل همه بشم، دلم نخواست یه پایان مسخره عایدمون بشه و با یه خداحافظی لوس از هم جدا بشیم. گذاشتم یه ایده ی مهیج بمونی برام که هيچوقت بقدر اجرایی کردنش شجاع نشدم. بجای یه آدم معمولی کردنت، ارتقا دادمت به جایگاه آرزوی محال. محال باقی بمون آرزوی نازم‌. این مال من نشدن، به تو بیشتر میاد.