اَهالی جهنم🔥🍾

به گذشته که نگاه میکنم میبینم یه سری از روابطم بوده که الان هیچی جز چندتا خاطره ازشون باقی نمونده و چقدر دلم میخواست هنوز باشن،مثلا ادمی که فکر میکردم دوست واقعیمه،از اونا که تا تهش هستن،وسط راه دیگه نبود،هیچوقت آدم محدودگری نبودم ولی لیاقت یه دوستی خوب و موندگارم نداشتم یعنی؟

خودم میدونم بد بودم i'm so sorry.

دلت تنگ شد زنگ بزن،خطو داری.

نه برمیاد از من نه از تو کاری.

یکی زنگ بزنه به غرام گوش بده🫠

جفتمون بهم بد دچاریم.

دوست دارم؟ من در موردت بارها و بارها نوشتم.

PMS literally decided to ruin everything at once: بی‌حوصله‌ام، عصبی‌ام، خسته‌ام، دلم گرفته، به همه‌چی فکر میکنم، از همه‌چی بدم میاد و همزمان هم دلم میخواد یکی کنارم باشه و هم دلم میخواد کسی باهام حرفی نزنه. overthinking،حساس شدنام و گریه های الکی ام و انواع درد ها.

همه کصخلن راحتن،من کصخلم ناراحتم،اه🙍🏻‍♀.

من از رفتنت بیشتر از این می‌ترسم که یه روز بفهمم قبل از رفتنت، دیگه دوستم نداشتی.

با خودم فکر می‌کنم کجای راهو اشتباه رفتم که باید اینجوری بشه؟ کِی یه چیزی بینمون تغییر کرد که من نفهمیدم؟ کِی رسیدیم به جایی که قول‌هایی که یه روز برامون مهم بودن، دیگه اون‌قدر مهم نیستن؟ شاید بدترین قسمت ماجرا همین باشه؛ اینکه یه روز با اطمینان می‌دونستی دوستت داره، ولی حالا برای همون دوست داشتن دنبال دلیل می‌گردی. شاید دارم زیادی فکر می‌کنم، شاید واقعاً چیزی عوض نشده. ولی اگه عوض نشده، پس چرا من این‌قدر احساس می‌کنم دیگه مثل قبل دوستم نداره؟ و من از همه بیشتر از این می‌ترسم که نکنه آخرش بفهمم تمام این مدت، فقط من بودم که هنوز داشتم برای «ما» تلاش می‌کردم. -آنا

(تو حس میکنی دارید به تهش نزدیک میشید.)

بهم نگو نشد،بگو نخواستم.

بیشتر از هرلحظه ای از خودم متنفرم.

من بلدم کی باید حرف بزنم، کی باید سکوت کنم،فقط بعداً از سکوتی که خودت خواستی ناراحت نشو.