اِنقباضِ مغزَم؛

03:00

کاش خدا همه رو به ارزوشون و من رو به ارزوم(سکته در خواب عمیق) برسونه.

بهم قول بده وقتی که نیستی نیاد تو بغلت جای من هیشکی

ببخشید اگه این روزا دوست خوبی نیستم دارم تلاش می‌کنم زنده بمونم..

دقیق نمی‌دونم شروعش از کی بود؛ ولی از یه تایمی به بعد هر شب ناراحت بودم.

‏بنده مساعد نیستم حالا از هر نظری که شما فکرشو بکنی.

متاسفانه من آدمِ لاس ‌و ‌لوس های یک‌شبه نیستم؛ احمقم وابسته میشم.

‏بارها تو دلم به آدم‌ها گفتم «از تو انتظار نداشتم».

‏زندگیم پر شده از"مهم نیست"هایی که مهمن.

تظاهر می‌کنم که اهمیت نمی‌دم ولی گه می‌خورم، من بیش از اندازه به همه‌چیز اهمیت می‌دم.

در اوجِ احساسات، انسان قلعه‌ای کاملاً بی‌دفاع در برابرِ درد و رنج است…

00:00 Lonely?

در زندگی، زخم‌هایی هست که مثل خوره، روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد.

‏حس می‌کنم گرفتار شدم. تو خونه، بیرون از خونه، تو خواب و بیداری. تنها یا با آدم‌ها. من حس می‌کنم گیر افتادم.

‏در گلایه کردن میلی به دوستی است و من گله‌ای ندارم.

‏آنچه پیش می‌آید را دوست نداریم، و آنچه دوست داریم پیش نمی‌آید.

واسه یسری از تصمیم‌ها حتما باید نوک کارد به یه تیکه استخون برسه تا نرسه تو هیچوقت بیخیالش نمیشی، جدا نمیشی، پاره نمیشی، رها نمیکنی.