"خونه

میانترم ریاضی۱ دارم، هرکی پیامم بده بجز درسی و‌ گمراهم کنه سگه.

واقعاً ناراحتم.

قبلا بخاطر اینکه دانشجو نیستم ناراحت بودم٫ الان بخاطر اینکه هستم!

احساس میکنم ریاضی۱ رو قراره ترم بعدم بردارم.

احساس میکنم امروز با همه دعوا دارم.

در افتضاح‌ترین وضع روحی و جسمی‌م.

دلقک موردعلاقه‌م خودمم؛ میگم مهم نیست و بعدش گریه میکنم.

خودم میام پیشت، قول.

نباید اینو بگم؛ ولی دلم برا غروبای مدرسه تنگ شده.

آسمون شبیه موقع‌هایی شده که از بغض داری خفه میشی؛ ولی نمی‌تونی گریه کنی.

همراه همیشگی؛🤝🏻

اخبار صبحگاهی: چشمام شبیه بادکنک شده.

اونقدر اشک ریختم که احساس میکنم جسمم تحلیل رفته.

فشارِ روانیِ وارد بهم اونقدر شدید و ترسناک شده که اگر روزی میدونستم به این وضع دچار میشم، هرگز خواستار این لحظات نبودم.

فقط به اشتراک‌گذاشتن اطلاعات با دوستامه!

غیبت کلمه‌ی درستی نیست. ترجیح می‌دم بهش بگم جلسه‌ی بررسی بیماری‌های روانی احتمالی شخصی که در جمع حضور نداره.

یه روز میخندی به چیزی که گریه ات انداخت.