"خونه

پدرسگا.

ولی حدس بزنین چی؟ فاکینگ نیم‌ساعت خارج شهره.

اگه دانشگاهمون یهههههه‌ذره یههههههه‌ذره داخل شهرتر میبود، الان خونه داشتم، میفهمید؟

دانشگاهمون که لوکیشنش وسط بیابونه و به خونه مجردی بیلاخ‌طلایی نشون داد:

منی که فکرمیکردم میام اصفهان، دانشگاه تو شهره و میتونم خونه بگیرم و لنگِ ادا های خوابگاه نباشم:

یه شیرینی بگیر باخودت آشتی کن، وا.

اصلاً آخرهفته‌یِ جالبی نیست.

ازم‌ پرسید خودتو تو ۲۵ سالگی کجا میبینی، نتونستم جوابشو بدم، انقدر فکرکردم و هنوزم نتونستم جوابی پیدا کنم، حقیقتاً من فردایِ خودم رو هم نمیبینم.

این قضیه نجات و نجات دهنده اینا چیه؟ کسی دیده واقعی باشه؟

وضعیتِ روانم به مو بنده، شنبه هرکی نزدیکم بشه، خونش پا خودشه.

این

نرو، بمون.

من نمیدونم، من فقط هرروز ناگهانی نوبتم میشه فروبپاشم، و بعد کل‌روز رو تلاش کنم این تیکه‌های از هم پاشیده رو دوباره سرِ هم کنم.