جانِ شرقی

تسلط رو حرف زدن به درک نوشتن رو چیکار کنم این چیه دیگه

این تکست رو فور کنید، بزارمتون توی فولدر و رندما به یکی دو نفر استارز بدم⭐️

توی چنل‌هم باشید.

چاتی پاتی شماهم چندوقته تبدیل به خنگ ترین موجود دنیا شده؟

‏نمی‌دونم چه اصراریه بیدار بمونم و راجع‌به چیزی که قرار نیست هیچ‌وقت تغییر کنه، این‌قدر فکر کنم و خودمو عذاب بدم. : میم

امیدوارم هرچه زودتر این کابوس انتخاب رشته تموم بشه.

سایه‌ای بر دل ریشم فکن ای گنجِ روان که من این خانه به سودایِ تو ویران کردم..

حضرت حافظ

دلم می‌خواد تا آخر عمرم، تو لحظه‌ی جاده‌چالوس+بارون+قمیشی زندگی کنم.

طرف یک ریلز درست کرده که در مورد کتاب یکسری از نویسنده‌ها بهشون پیام داده و باهاشون صحبت کرده و وقتی اون‌ها فهمیدن این خانم ایرانیه خیلی تعجب کردن (چون در ایران حق کپی‌رایت کتاب های خارجی وجود نداره)و تا اون زمان فکر می‌کردن این کتاب ها اصلا به دست ما نمی‌رسه(مثلا یالوم در کتابش گفته خیلی شگفت زده شده وقتی از ایرانی‌ها ایمیل گرفته چون فکر می‌کرده اون‌ها از مخاطبینش نیستن.) حالا این‌هارو گفتم که برسم به موضوع اصلی «خجالت کشیدن بعد از فهمیدن این موضوع و این تصور نویسنده‌های بزرگ و نبودن حق کپی رایت در ایران» موضوع اصلی محتوا بود حالا شماهم واکنش این ناشاهکار رو می‌بینید:

اعتراف می‌کنم بیشتر از آن‌که در لحظه زندگی کنم، مدام به زندگی کردنم فکر می‌کنم؛ همان دسته از فکرهایی که تا مغز و استخوان آدم را خسته می‌کند، و نه از آن خستگی‌هایی که می‌شود با خواب درستشان کرد. از فکر کردن به چیزهایی که شاید اصلاً ارزش این‌همه فکر کردن نداشته‌ باشند. یک حرف ساده را می‌برم با خودم تا شب مدام و مدام مرورش می‌کنم. اینکه چرا این را گفت؟ من چرا آن را گفتم؟ اگر جور دیگری جواب می‌دادم چه؟ گاهی حتی یادم می‌رود اصل ماجرا چه بوده، فقط می‌ماند همان چند واژه‌ای که توی سرم تکرار می‌شوند. دلم می‌خواهد بعضی شب‌ها مغزم را بگذارم کنار مثل کتابی که دیگر حوصله‌ی خواندنش را ندارم، چراغ را خاموش کنم و تمام. شاید عجیب باشد ولی بعضی وقت‌ها بیشتر از آدم‌ها، خودم بار خستگی را بر شانه‌هایم متحمل می‌کنم.

گر ستم میرسد از غیر تورا باک مدار که مرا تجربه افتاد درین کار بسی او نماند ابدا ظالم و تو مظلومش که بد و نیک به یک حال ندیدست کسی چون بد و نیک سر انجام فنا خواهد شد جز نکویی مکن ار هست تو را دسترسی

ابن‌یمین