"612"🪐

«گاهی بر سکوت اصرار می‌کنیم زیرا چیزهایی وجود دارد که کلمات نمی‌توانند از عهده‌ی آن‌ها برآیند..» جبران خلیل جبران

مولانا

وقتى عزيزى را از دست مى دهيم گمان مى كنيم به راستى همه چيز تمام شده، اما حقيقت اين است كه او در ما ادامه پيدا مى كند؛ درخاطرات،حرف ها ورفتارهايى كه از او آموخته‌ايم زندگى ادامه پيدا مى كند وآن هاكه دوستشان داشتيم در رگ هاى ما و در قصه هايى كه براى آيندگان مى گوييم تجلى پيدامى كنند .. وما وارثانى هستيم كه تاهميشه عشقِ آن ها رابر دوش مى كشيم... شاهرخ مسکوب

«جهان به مجلس مستان بی‌خرد ماند که در شکنجه بود هر کسی که هشیارست..»

«سال‌ها پرسیدم از خود کیستم آتشم، شوقم، شرارم، چیستم دیدمش امروز و دانستم کنون او به جز من، من به جز او نیستم..» مولانا

خيلى از خشم هايى كه از خودمان مى بينيم، واقعاً خشم نيستند؛ سوگ‌اند، اما در لباسى خشن‌تر و قابل تحمل تر ظاهر مى شوند. وقتى اندوه برايمان بيش از حد سنگين است، ذهن اجازه نمى دهد مستقيم با آن روبه رو شويم. پس آن را تبديل مى كند به چيزى «قابل بيان تر»، مثل عصبانيت، تندى، بى صبرى، يا حتى بريدن از ديگران. اين ها راحت ترند تا اعتراف به اينكه چیزى را از دست داده‌ايم، يا قرار بوده چيزى را داشته باشيم و هرگز نداشتيم. خيلى وقت ها ما نه از آدم ها، نه از موقعيت ها؛ بلكه از درد ناديده مانده ى فقدان هاى قديمى مى جوشيم. خشم مى گويد «به من نگاه كن»، اما اگر دقيق تر گوش بدهيم، مى فهميم دارد مى گويد: «من سوگم. من درد ناتمامم.» پس هر بار‌ كه خشم بالا مى آيد، به جاى قضاوت يا سركوب، مى شود مكث كرد و پرسيد: «زير خشم من چه چیزى نهفته است؟» گاهى همين سؤال ساده، پنجره اى به سمت حقيقتى باز مى كند كه مدتها زير صداى بلند خشم پنهان مانده بود...

آلبر کامو

«من تمام پنجره‌های قلبم را بسته‌ام این اندوه از کجا می‌آید..»