من!

بی‌اشتهایی، از بدترین دردهاست بخصوص وقتی سیر به دنیا میاین. قبل از اینکه فریاد بزنین، دهنتون رو پر از خوراکی می‌کنن. پیش از این که درخواست کنین، بوسه می‌گیرین، قبل از اینکه پول درآرین، خرج می‌کنین، اینا آدم رو خیلی اهلِ مبارزه بار نمیاره.  برای ما بی‌اقبال‌ها، چیزی که زندگی رو اشتهاآور می‌کنه، اینه که پر از چیزهاییه که ما نداریم. زندگی برای این زیباست که بالاتر از حدِ امکاناتِ ماست.

قبلا فکر می‌کردم که این دنیایی که حالم رو به هم می‌زنه، برحسبِ تصادف و اتفاق به وجود اومده، آره، فکر می‌کردم از ترکیب و مخلوطِ مولکول‌ها، این آش شلم شوربا درست شده. اما حالا وقتی به لورا نگاه می‌کنم، به خودم میگم: آخه مگه می‌شه که لورا، از برخوردِ تصادفیِ مولکول‌ها درست شده باشه؟ مگه می‌شه همون ضربه‌هایی که سنگ‌ریزه‌ها و دودها رو به وجود آوردن، همون‌ها آفریننده‌ی زیباییِ لورا، لبخندِ لورا و صفای باطنِ لورا باشن؟

__دوستش دارم. __متوجه شده بودم. __احمقانه‌ست، مگه نه؟ __که آدم دوست داشته باشه؟ هرگـز. اما در ضمن، شرافتمندانه از خودتون سؤال کنین که واقعاً لورا رو دوست دارین؟ یا این‌که فقط برای این عاشقش شدین که غیرممکنه.

مدت‌ها فکر می‌کردم آدم‌هایی که اعتراف می‌کنن وجدان اخلاقی والایی دارن، و حالا متوجه می‌شم که بعضی‌ها همون‌طور که استفراغ می‌کنن اعتراف می‌کنن، بالا می‌آرن تا دوباره شروع کنن.