به امید دل‌بسته بودم؛

«زندگی، تنها یک بازیِ بی‌معنی‌ است که همه‌ی ما در آن بازنده‌ایم.»

از تمامِ دنیا قلبی حساس و فکری دائما مشغول به من رسید.

من منطقی تصمیم می‌گیرم و با احساساتم برای تصمیمی که گرفتم عزاداری می‌کنم.

متاسفم که تو گاهی غمگینی و دست‌های من از تو دورن.

دوست دارم بخوابم، بیدار که شدم همه‌چیز درست شده باشه.

پس از یک انتظار طولانی، حتی اگر بتوانی هم دیگر نمی خواهی.

تو هرچی شانس نیاورده باشم، تو حس ششم غوغا کردم.

صبر اندک را بگویم، یا غم بسیار را؟

دخترا بی‌رحمانه‌ترین تصمیمات زندگی رو، درست بعد از کور شدن ذوقشون میگیرن.

عزیزم تربیت وظیفه‌ی پدر و مادره، ما فقط حق داریم آدم‌ها رو رها کنیم، نه اصلاح.