سیدحسین آقامیری

هزار مرتبه توبه اگر طلب بکنم ز غیر شاه نجف نان سفره‌ی خود را

رسیده‌ام به نجف ، آرزوی سرمستان زنم به تاک علی بوسه جای تک تکتان...

پیاله پشت پیاله بریز آب نجف به خواب میروم از اشتیاق خواب نجف

دل شکسته‌ی ما را به بند زن ندهید که نیست کار کسی جز علی مرمت آن...

برسم به عرش اگر به من برسد ز خاک نجف کمی

برسان به سوی سگان خود ز هوای پاک نجف کمی

اینا سینه زنند...

علت اینکه اسم خودم رو نمیزنم دیگه زیر شعرها

عمری که طی شد بی نجف ، عمریست پوچ و بی هدف

غمم نباشد اگر تلخ گشته کامم چون رفیقم از نجف آورده چند بسته دهین

رخم غمین و دلم خون و روزگارم بد نجف نجف بطلب ، یا علی علی مددی

چه بخواهی چه نخواهی شکار خواهی شد صیادت رو خودت انتخاب کن...

خسته‌ام ، اما نجنگیدن برایم مشکل است

روزیم دست امیر نجف است

تباهی را دیدم ، دنبال کنندگانش بسیار ، سوادش کم ، شخصیتش تهی و چنین گشت جامعه‌ای که در آن ، کتاب برای زیبایی اتاق خواب به کار رفت...

و فرمود : راحتی در گمنامیست...

هیچکس با ما نخواهد ماند ، جز مولا علی

فاتحه‌ای قرائت کنیم برای اکبرعبدی ، که سالها دلمون رو شاد کرد

هزار زخم چشیدم ، هزار حادثه دیدم سکوت کردم و چشمم کشید جور مرا

زندگی و مرگ در دستان توست ای که دریایی برای ماهیان...