قبیله مشرقی

پیش نامحرم غم دل قابل اظهار نیست محرم این راز در عالم بجز دیوار نیست شرح استیصال خود با هرکسی گفتن خطاست سینهٔ هرکس، امین واقف اسرار نیست پرده پوشی کن ز حال خویش، کاین چرخ سیه مستمع بسیار دارد، لیکنش غمخوار نیست راز دل را در حجاب صمت، مستورش بدار کشف اسرار نهان، جز موجب آزار نیست گاه در جام عسل، زهر هلاهل باشدت هر که می‌خندد به رویت، لایق گفتار نیست آنکه محرم خواندی‌اش، از اعتمادت تیغ ساخت هیچ زخمی در جهان مانند زخم یار نیست با چنین اوضاع محنت‌بار و این اهل ریا جز سکوت و گوشه گیری چاره‌ای در کار نیست.. #بهاریه

زخم سینه‌ات را باز کردم نشستم به تماشای آسمان! تو را نمی‌توان نوشت چرا که مثل رودخانه‌ای طولانی در جریانی و همزمان که آفتاب بر پاهایت طلوع می‌کند در سرت غروب کرده است تو را نمی‌توان نوشت تو زیبایی و این هیچ ربطی به زیبایی‌ات ندارد حرف نمی‌زنی چرا که می‌دانی یک پرنده وقتی حرف می‌زند انسان است وقتی سکوت می‌کند، آسمان!

گروس عبدالملکیان|کتاب سه‌گانه‌ خاورمیانه

«زنان در قوطی‌های خالی کنسرو، شمعدانی می‌کارند در حلب‌های خالی روغن، درخت و در جعبه‌های خالی بیسکوییت، نخ و سوزن. زنان همیشه همه‌چیز را از مرگ پس می‌گیرند.»

«زنان در قوطی‌های خالی کنسرو، شمعدانی می‌کارند در حلب‌های خالی روغن، درخت و در جعبه‌های خالی بیسکوییت، نخ و سوزن. زنان همیشه همه‌چیز را از مرگ پس می‌گیرند.»

مرخصی کوتاه باورم شد که شنبه مرده بودم گفتم: باید به چیزی وصیت کنم اما هیچ نیافتم گفتم باید دوستی را فرا بخوانم تا از مرگ خود باخبرش کنم اما هیچ‌کس را نیافتم... گفتم: باید به سوی گورم بروم تا در آن آرام بگیرم اما راه را گم کردم و از من خالی ماند و گفتم: بر من واجب است که تکلیفم را انجام دهم آخرین سطر را بر سایه‌ها بنویسم که آب روی حروف سرازیر شد گفتم باید کاری کنم اینجا و اکنون اما کاری را که شایسته‌ی مرده‌ای باشد نیافتم ناله سر دادم: این مرگ بی‌معناست بیهوده‌گی و دیوانگی‌ست من باور ندارم که کاملاً مرده‌ام شاید در میانه‌ای باشم و شاید مرده‌ای بازنشسته که مرخصی کوتاهش را در زندگی سپری می‌کند…

محمود درویش|فارسیِ سعید هلیچی

اگر ماه می‌خندید، به تو می‌مانست تو همان‌قدر تاثیر می‌گذاری که در زیبایی ویرانگری و هر دوی شما نور را در خود درونی کرده‌اید دهان او از غم گرد شده اما تو بی‌تفاوتی و تو انگار همه‌چیز را به سنگ بدل می‌کنی.

سیلویا پلات|فارسیِ رزا جمالی

چشم رضا و مرحمت بر همه باز می‌کنی چون که به بخت ما رسد این همه ناز می‌کنی ای که نیآزموده‌ای صورت حال بی‌دلان عشق حقیقت است اگر حمل مجاز می‌کنی ای که نصیحتم کنی «کز پی او دگر مرو» در نظر سبکتکین عیب ایاز می‌کنی پیش نماز بگذرد سرو روان و گویدم «قبلهٔ اهل دل منم، سهو، نماز می‌کنی» دی به امید گفتمش «داعی دولت توام» گفت «دعا به خود بکن گر به نیاز می‌کنی» گفتم «اگر لبت گزم، مِی خورم و شکر مزم» گفت «خوری اگر پزم، قصه دراز می‌کنی» سعدیِ خویش خوانیم پس به جفا برانیم سفره اگر نمی‌نهی در به چه باز می‌کنی؟

حضرت سعدی

من زندانی‌ام درونِ شبانه‌های آه‌های از یادنرفتنی…

غاده السمان|فارسیِ دکتر عبدالحسین فرزاد

بدونِ شک تنها عشق است که در جهان وجودِ آدمی را ضروری می‌کند. رنج های ورتر جوان یوهان ولفگانگ فون گوته

لا تصاحبني يومًا لتهجرني شهرًا ولا تقربني لتبعدني لا تقل ما لا تفعل كن قريبًا أو ابتعد...

محمود درويش

نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم اگر دردت رها کردی که من درمان خود سازم مکن جور، ای بت سرکش، مزن در جان من آتش که گر سنگم به تنگ آیم و گر پولاد بگدازم تنم خستی و دل بستی و اندر بند جان هستی کنون با غیر بنشستی و من سر نیز در بازم نخستم دانه می‌دادی که در دام آوری ناگه به سنگم می‌زنی اکنون، که ممکن نیست پروازم به خاک من تو را روزی پس از مرگ ار گذار افتد به عذر خاک پای تو، کفن بر گردن اندازم به صد چُستی دلم جُستی که بازش خسته گردانی گرم زین گونه دل جویی، نبینی بعد ازین بازم به عیب حال من چندین، تو ای زاهد، چه می‌کوشی؟ تو را زهدست، می‌ورزی، مرا عشقست، می‌بازم تنم را گر بپردازی ز جان در عشق او چندی بپردازم تن از جان و دل از مهرش نپردازم مرا پرسی که در گیتی چه بازی؟ نیک دانی تو شکار دلبران گیرم، چو پرسیدی من این بازم به راه اوحدی انداز، اگر خار جفا داری مرا گل چهره‌ای باید، که مرغ بلبل آوازم

اوحدی مراغه‌ای