تُرَنج خاتون

امشب، شبِ آرزوهاست… شبی که دل، جرئت خواستن پیدا می‌کند. آرزوهایم را بی‌صدا از میان نام شما عبور می‌دهم تا گم نشوند. ای امامِ غایبِ همیشه حاضر، اگرچه چشمم شما را نمی‌بیند اما دلم خوب می‌داند که هیچ دعایی بی‌نگاه شما به آسمان نمی‌رسد. امشب، آرزوهایم را به امید لبخند رضایتتون به خدا می‌سپارم.

‏یا إلهَ لیلةِ الرغائب.. یا مُجیبَ الدّعاء و المطالب، رُدَّ إلینا إمامَنا الغائب..

امروز ولادت کسی است که برگشتنش به برگشتنت، گره خورده! مسیحِ فاطمه برگرد... #أین_صاحبنا

السَّلامُ‌علیک‌یابقیَّةَ‌اللّٰہ🌱🫀

السَّلامُ‌علیک‌یابقیَّةَ‌اللّٰہ🌱🫀

شاید خیلی کلیشه‌ای باشه، اما من معتقدم کتاب‌ها زمانی به دست انسان‌ می‌رسند که بهشون نیاز داره. یعنی ممکنه تو بارها قصد خرید یک کتابی رو داشته باشی، حتی خریده‌ باشی‌ش و توی انبوه کتاب‌های خونده‌نشده‌ت، خاک بخوره، حتی‌تر بارها دستت بگیری و آغازش کنی، اما در نهایت زمینش بذاری و سراغ کتاب دیگری بری. و بعد از چندوقت که دوباره تلاش می‌کنی تا بخونیش، متوجه می‌شی که چقدر به این معنا و به این کتاب، در این برهه‌ از زندگیت نیاز داشتی.

اگر لطف کنید،یه حمد و شفا تلاوت کنید،ممنونتون میشم💫

السَّلامُ‌علیک‌یابقیَّةَ‌اللّٰہ🌱🫀

نوتیف های دوست داشتنی

السَّلامُ‌علیک‌یابقیَّةَ‌اللّٰہ🌱🫀

گریه همیشه نشونه‌ی ضعف نیست. بعضی وقت‌ها گریه یعنی دلت دیگه جا نداره… یعنی حرف‌هایی هست که راهی برای بیرون اومدن پیدا نکردن. آدم وقتی گریه می‌کنه، انگار یه کم سبک‌تر میشه؛ نه چون درد تموم شده، بلکه چون بالاخره اجازه داده دیده بشه. ما عادت کردیم قوی بودن رو با نریختن اشک اشتباه بگیریم، در حالی‌ که خیلی وقت‌ها شجاع‌ترین کار اینه که بشینی و گریه کنی؛ بی‌قضاوت، بی‌عجله، فقط همون‌قدر که دلت می‌خواد. گریه گاهی همون مکثیه که روح لازم داره تا دوباره بتونه ادامه بده. خدایا شکرت برای نعمت اشک… برای گریه.

از دانشگاه فرهنگیان بدم میاد از اساتیدش بیشتر

‌ حال که از ساده‌ترین چیزها متأثر میشوی بسی رَنج خواهی برد. دوستِ من، این جهان با آدم‌های بسیار حساس سر سازگاری ندارد. - غاده ‌

السَّلامُ‌علیک‌یابقیَّةَ‌اللّٰہ🌱🫀

دو قدم مانده که پاییز به یغما برود این همه رنگ قشنگ از کف دنیا برود

که آخری بُوَد آخر ، شبان یلدا را... سعدی #أین_صاحبنا

السَّلامُ‌علیک‌یابقیَّةَ‌اللّٰہ🌱🫀

گیرم که به دریا نرسیدی چه غم ای‌ رود؟ خوش باش که یک چند روز در آن راه دویدی

فاضل نظری

بماند به یادگار از اجلاسیه شهدای دانشجو معلّم

بنده‌ی دیدارهای چند دقیقه‌ای‌ام؛ قرارهایی کوتاه، اما پر از حالِ خوب و خاطره.