نور

راستش بنظرم برای تسلی به یه کنکوری گفتنِ اینکه عیب نداره جبران می‌کنی، یکم مسخره بنظر می‌رسه. معلومه که اشکال داره و ناراحتیت به حقه. معلومه که یکسال پشت کنکور موندن و فشار اطرافیان یا دور بودن مسیر ترقی باید برات سخت بوده باشه. احساساتت کاملا قابل درکه و راستش من نمی‌دونم باید چجوری تسلی‌ت بدم با کلمات انسانی. اما خب باید بهت بگم همون خدایی که آتش رو بر ابراهیم سرد کرد، همون خدایی که یوسف رو از چاه کشید بیرون، همون خدایی که روزی‌رسونِ تموم موجودات روی زمین و مخلوقاتیه که ازشون خبر نداریم؛ یه جایی برات کُنْ فَیَکونْ می‌کنه. اگه ناراحتی ناراحت باش طبیعیه اما خب ازت می‌خوام در وهله اول به اینکه خدا به فکر توئه و خودش می‌دونه تو چه مسیری بذارتت تا رشد کنی شک نکنی و در وهله دوم به توانایی‌هات ایمان داشته باشی. صبرکنی و بازم ادامه بدی. دنیا استراحتگاه کوچیکیه برای اهداف بزرگتر. اووو کلی آدم داریم که رتبه برتر بودن دکتر و مهندس بودن و الان زیر خروار خروار خاکن. امیدت به خدا باشه. قلم می‌زنی برای خدا بزن، درس می‌خونی برای خدا بخون. فرمون رو بدید دست خدا که با ذکر و یاد خدا دلِ بی‌قرار شما، قرارشو پیدا می‌کنه. همین.