< CyberCesar />

تجربه: بخوایم منطقی نگاه کنیم، برای کسی مهم نیست اون شب چی شد، چی دیدی، کیو از دست دادی و هر روز از درون چه می‌کشی. از غم بمیری هم اهمیتی نداره. پسر و دختر هم نداره، ولی اگه پسر باشی، چون مرد خونه شدی بالاخره آدم که نیستی، احساس که نداری، باید قوی باشی. حالا دو راه داری: اینکه نابود شی و غرق در غم و افسردگی، یا اینکه زندگی رو سفت بگیری و ادامه بدی. راه اول یعنی عذاب اندر عذاب. راه دوم یعنی تبدیل تسلیت های ۹ ماه پیش به تبریک‌های یک ماه پیش. بنظرم دو راه وجود داشت، ولی یک انتخاب بیشتر وجود نداشت و اونم دومی بود. دوستات که یکی یکی ناپدید شده بودن، مجددا پدیدار می‌شن و حال می‌پرسن. نه چون دلشون سوخته، چون دوباره قدرت پیدا کردی و حالا نوبت توئه که ناپدید بشی از جمع‌ها و متمرکزتر از همیشه بر هدف.