𝗙𝗜𝗥𝗦𝗧 𝗕𝗨𝗭𝗭

ایندفعه اگر جنگ شه کارمون مثل دفعه قبله بچه ها دیگه

به یاد تمام کسانی که دیگه بین ما نیستن پروف کانال رو سیاه کردیم این چیز خیلی کوچیکیه ولی ما قرار نیست حتی از کوچیک ترین چیز ها هم برای یادبود عزیزانمون کوتاه بیایم ، لطفا خودتون هم اینکارو انجام بدید و از دوستانتون بخواید سوشال مدیای خودشون با شما یک شکل کنن حتی اگر قرار نباشه که کسی نجاتمون بده حداقل اینطوری نشون میدیم که همو داریم و تنها نیستیم

سوگواری کنید. واقعاً سوگواری کنید، با تمام توان‌تون گریه کنید، مکث کنید، اسم‌ها رو به خاطر بسپارید، چهره‌ها رو فراموش نکنید ! اجازه ندید غم براتون عادی بشه، چون عادی شدن غم دقیقاً همون نقطه‌ایه که نظام می‌خواد بهش برسید و یادتون باشه این سیستم از اشک نمی‌ترسه، از خشم لحظه‌ای هم همینطور از اون می‌ترسه که غم، هنوز تازه باشه از اینکه هر مرگ هنوز درد بگیره، از اینکه هر خبر هنوز قلب‌تون رو بلرزونه وقتی غم تکراری می‌شه، آدم‌ها تبدیل می‌شن به عدد وقتی سوگواری قطع می‌شه، مرگ ارزون می‌شه و این همون چیزیه که هیولا میخواد هیچ چیزی برای یه نظام سرکوبگر، خطرناک‌تر از این نیست که مردم هنوز بلد باشن عزاداری کنن چون سوگواری یعنی مقاومت آرام یعنی نپذیرفتن این‌که عادت کردیم یعنی گفتن این جمله‌ی ساده اما مرگبار برای سیستم که ما هنوز درد داریم اونا می‌خوان ما خسته بشیم می‌خوان که غم‌هامون و روزهامون شبیه به هم بشه،می‌خوان فردا که اسم تازه‌ای به لیست اضافه شد، فقط شونه بالا بندازیم لطفا نذارید بهتون التماس میکنم که این اجازه رو ندید تا وقتی سوگواری می‌کنید، هنوز انسانید تا وقتی غم‌ تون تازه‌ست، هنوز شکست نخوردید

دوستان

حتی اگر کسی از افراد خانوادمون و آشناهامون از دست نرفته باشه، تک تک افرادی که آسمونی شدن با ما نسبت داشتن. بالا تر از خون، ما همون جسم و افکاریم، همون عشق برای آزادی رو داریم، و هر یک نفری که از دست میدیم خانواده بزرگمون داغ‌دار میشه...

سوگی که بهمون وارد شده خیلی عجیبه انگار حتی یکنفر هم نیست که از اطرافیانش کسی رو از دست نداده باشه

و من از این تغییر می‌ترسم چون هنوز ته وجودم همون آدمیه که دلش نمی‌خواست حتی به یه پروانه آسیب بزنه

خسته از تماشای رنج بی‌پایان آدم‌هایی که شبیه خودمن

چون خسته بودم و هستم

شاید حرفم باور نکنید ولی میتونستم ، حتی اگر لازم بود فقط میتونستم از دست خالی استفاده کنم اگر زورم می‌رسید واقعا اینکارو میکردم

ولی توی اون لحظات اگر فرصتش رو داشتم اگر قدرتش رو داشتم اگر زورم می‌رسید میتونستم تمام اون آدم ها رو بکشم

من نمی‌خوام خشن باشم

اینکه بدونم منی که دلم برای یه پروانه می‌سوخت الان دارم با فکرهایی زندگی می‌کنم که بوی خشونت می‌ده نه چون ذاتم عوض شده ها نه بلکه چون این زندگی، این سرکوب، این دیدن مداوم شکنجه و تحقیر و مرگ آدم رو به جایی می‌رسونه که مرزهاش ترک برمی‌دارن

من به جایی رسیدم که دیدن خون توی خبرها دیگه شوکه‌ م نمی‌کنه به جایی که شنیدن مرگ، یه عدد شده به جایی که ذهنم می‌تونه چیزهایی رو تصور کنه که قبلا ازشون فرار می‌کردم

به‌عنوان سیستمی که هر روز هر ساعت آروم‌آروم چیزی رو توی من کشت نه جسمم، بلکه اون بخش نرم و انسانیم رو این زندگی کاری کرد که خشونت دیگه فقط بد نباشه بلکه برام قابل فهم بشه نه قابل قبول نه هیچوقت اینطور نشد ولی برام قابل فهم شد

نه به‌عنوان یه آدم نه بلکه به‌عنوان یه زندگی

بعد آخوند اومد

خشونت برای من همیشه یه مفهوم دور و ترسناک بود یه خط قرمز که حتی فکر کردن بهش حالم رو بد می‌کرد

راستش من یادمه که کی بودم

ولی حالا که بحثش شد