افسانه های قدیمی

گر به من بنگری به ستاره می رسی من همان میخکم که شکسته ام بسی چون زمین مانده در حسرت نهال تو دست من را بگیر رهسپار خانه شو یاد ایران بخیر یاد ایران بخیر یاد ایران بخیر خاک پر صلابتم درد من بی کسی است خاک ایران که نیست ذره ای بی ثمر در نهایتم در نهایتم صحبت من هنوز از زمان روشنی است از زمانی که در ذهن خانه ماندنی است ما در این رهگذر رهرو شبانه ایم بی کس این جا به بر رهروان خانه ایم

Oh, the weather outside is frightful But the fire is so delightful And since we've no place to go Let it snow, let it snow, let it snow

من با غم فراوانم خشم صدای طوفانم درد سفید بارانم فریاد جاودانم راهم پر از سیاهی ها در فکر روشنایی ها شکل شکستن موجم اما سرود اوجم تا بوده این چنین بوده پرواز همیشه پرواز است مرغی که در قفس مانده در فکر راه تازه است چون جشن خاک و خاکستر پایان هر چه بودم نیست آتش همیشه می ماند یک حرف همیشه کافی است حرف من و صدای من روزی دوباره می آید در گوش شهر عشق تو دروازه می گشاید

یادمه روزی که آشنا شدیم روزی که مثل دو غنچه وا شدیم وقتی اون با بوسه لب هامو می بست نم بارون رو لبامون می نشست

روز اول پیش خود گفتم دیگرش هرگز نخواهم دید روز دوم باز می گفتم لیک با اندوه و با تردید روز دوم باز می گفتم لیک با اندوه و با تردید ریشه هامان در سیاهی ها قلب هامان میوه های نور یکدگر را سیر می کردیم با بهار باغهای دور