رخ‌درسرزمین‌‌هُنر؛

‏دیگر چیزی برای صحبت‌کردن وجود نداشت، تنها چیزی که مانده بود، "رفتن" بود.

- جک کرواک

چه سکوت وار به تماشای غم،نشسته ام.

که ما را به سخت جانی خود این گمان نبود.

دیگر گنجایش هیچ ویرانی را ندارم، حتی به شرط ابادی.

« من زِ هجرانِ تو ماننده ی ابرم گریان » -ملک خاتون

اگر بلد نیستین امید باشین، هیچوقت کسیو به خودتون امیدوار نکنید.

کنار آدمی که بیمار شدی، درمان نمیشی.

من عاشق احترام گذاشتن به کسی‌ام که برام توضیح میده، چون حس می‌کنم که از بدفهمی‌هام می‌ترسه و براش آدم مهمی هستم.

درسته تجربه شد ولی نه قلبی مونده، نه حسی و نه ذوقی، و من نیازی به این تجربه نداشتم.

رنجی که به کلام نیاید، در بدن ساکن می‌شود.

چطور باید خندید وقتی دلت پر از غمه ؟؟

وقتی فکر می‌کنند قرار است با آن‌ها بحث کنم، اما من فقط با چشمانی پر از ناامیدی به آن‌ها نگاه می‌کنم.

ولی یدونه قلب برای جا دادن این همه غم زیادی کوچیکه.

از کسایی که سلیقه شخصی دارن و صرفا هرچی ترند میشه رو استفاده نمیکنن خوشم میاد.

از کارای اداری دانشگاهی متنفرممم.

تو هر راهی اگر تو ذوقم بخوره کل مسیرو با عقلم ادامه میدم و دیگه به احساساتم توجه نمیکنم.

دلم میخواد آدمی توی زندگیم داشته باشم که با ذوق به جزییات و کم اهمیت ترین مسائل زندگیم گوش کنه، درکم کنه، تو ذوقم نزنه، بشناسه و بلد شه منو، بدونه چطور حالمو خوب کنه و حتی توی دعوا هم خط قرمزش ناراحت نشدن من باشه. دلم یه آدم میخواد که نقشمون تو زندگی هم پررنگ و عمیق باشه نه فقط یه ارتباط سطحی.

جای خالیت توی قلبم، با بودن خودتم پر نمیشه.

شبِ پرستاره.

ارتباط با آدما واقعا انرژی و حوصله امو میگیره، کاش برگ بودم.