آقا گرگه-

خستم از این شبا و خوشیای فرمالیته

از لحاظ روحی انگشتر جدید نیازمندم

با آهنگاتون خوشحالم کنید

آبجو+سیگار+آهنگ تا دم صبح

۲۵ سالمه. ولی اگه بپرسی بهترین روز زندگی‌ت کی بوده، جوابی ندارم. هر روزی که گذشت، فقط با خودم گفتم: "می‌گذره... درست میشه." ولی نه گذشت، نه درست شد. فقط خسته‌تر شدم. ۱۸ سالم شد، گفتم قراره همه‌چی جذاب بشه. ۲۰ سالم شد، گفتم این سن عجیبه، قراره خودمو پیدا کنم. اما چشم باز کردم دیدم ۲۵ سالمه و هنوز هیچ اتفاق خاصی نیفتاده. امروز فهمیدم هیچ اتفاقی واقعاً خوشحالم نمی‌کنه. با تمام وجودم تلاش می‌کنم، می‌دوم، کاری رو تموم می‌کنم... ولی وقتی تموم میشه، هیچی. نه حس خوبی، نه شادی، نه ذوقی. انقدر آدم‌های خراب و لحظه‌های تلخ سر راهم بودن که دیگه هیچ چیزی ذوق‌زده‌‌ام نمی‌کنه. فقط دارم جلو می‌رم، شاید از سر عادت، شاید چون هنوز ته دلم یه "شاید" مونده. ولی تهش، فقط یه جمله توی ذهنمه: "اوکی... اینم تموم شد."

آسمونو دیدم وقتی از زمین زدم من خستم ، قسم به پَست ترین قسم از کثافتمو خبرم همینم که هستم حتماً تو بهترین منم بدترین بدم نه

«همیشه حس می‌کنم عصبانی‌ام... و اگه بعد از همه‌ی این چیزایی که گذروندم، یه چیزی تو وجودم خراب شده چی؟ اگه دارم بد می‌شم چی؟»

الان فکرا تو سرم‌ میزنن گنگ بنگ‌

یه جایی تو وجودم هست ساکت، ولی پر از زهر. یه حیون زخمی اون‌جاست. زل زده. نفس می‌کشه. صدا نداره… ولی هنوز وحشیه. من اونم. می‌خندم؟ چون دارم نگهش می‌دارم. حرف می‌زنم؟ چون هنوز نپاشیدم. ولی کافیه یه‌چیز بلغزه. یه کلمه، یه نگاه، یه حرکت. بعدش دیگه چیزی نمی‌مونه. نه حرف، نه رحم، نه من. فقط یه سایه می‌مونه. سایه‌ای که فقط بلده تموم کنه. ر.ر

Bana kotuluğu oğretti dunya Lan kahpe dunya yuzumuze gul ya

ساعت خیلی وقته کج شده...

پر غبطه، پر احساس، پر دردم

در نهایت آدم ها تبدیل به آن چیزی‌میشوند که از بچگی ازش‌متنفر بودند...

ما هله هوله ما پا پتی اصاً نمونن اینجا اگه با ما اذیتن بس همین که داره به ما بالا سری نظر نباشم اون روز که سر تا پا سلیقتم ما رو زاییدی یا نونِ ما رو دادی؟ این یه بند گوه خوریاتون * ما رو *