‌ ‌‌ ‌ ‌ 𝖲𝖮̸𝖴𝖨 𝖥𝖠𝖨𝖨 🖤

عجیب است؛ این سرزمین بیشتر از آن‌که آدم به دنیا بیاورد، داغ به دنیا می‌آورد. انگار مرگ، سال‌هاست آدرس خانه‌ها را از زندگی بهتر بلد است. هنوز ردِ یک سوگ از دیوارها پاک نشده، سوگِ دیگری از راه می‌رسد آن‌قدر پشتِ سرِ هم که تقویم دیگر فصل‌ها را نمی‌شناسد، فقط تاریخِ فقدان را حفظ است. هیچ‌کس از فردا نمی‌ترسد، ترس، از این است که این « دیشب » ها تمامی نداشته باشند. از این‌که هر صبح پیش از طلوع خورشید، جایی چراغِ خانه‌ای برای همیشه خاموش شده باشد و مادری، بی‌آن‌که هنوز باور کرده باشد، میان لباس‌ها دنبال بوی فرزندش بگردد. این سرزمین سال‌هاست میانِ رفتن و ماندن معلق مانده است. آن‌قدر داغ دیده که حتی اندوه هم دیگر توانِ فریاد کشیدن ندارد. فقط در سینه‌ها ته‌نشین می‌شود آرام و بی پایان.