زیر درخت بید

بی‌شک اگر خنجری در دست داشتم که به این‌همه خاتمه می‌داد، بی‌درنگ آن را در قلب خود فرو می‌کردم. انسان با تمام کشفیات بزرگ خود هنوز هم به خاموشی پس از مرگ مطمئن نشده است. افسوس که پس از بارش خون از سینه‌ی من، جهانم در سیاهی‌ای از کارهای نکرده، حرف‌های نزده و صبرهای نکشیده‌ام غوطه‌ور می‌شود. افسوس که انسان انسان است و مادامی که کس دیگری، هرکس دیگری، گوشه نگاهی به زندگیش بیندازد خیال برش می‌دارد و شروع می‌کند به دویدن و دویدن و دویدن؛ و این چرخ هیچ‌گاه نمی‌ایستد، نه با خوابی عمیق، نه با ترک آدمیان و نه حتی با خاتمه‌ی زندگی. درد آدمی در همین است که با اتمام خودش هم باز در یاد و ذهن این جهان باقی می‌ماند. جاودانگی عذابیست که با فاتحه‌ی ما نفرینش گریبانمان را می‌گیرد. ۲۰ آبان ۰۵

:)

زیر باران قدم می‌زنم. مبدأ را می‌شناسم و مقصد برایم مشخص است و من قدم می‌گذارم بر روی این شهر خاکستری. شهری ایستاده زیر باران به امید غسل یافتن. شهری که دیگر آن را به خوبی می‌شناسم. نگاه‌ام به چهره‌ی این و آن است؛ همه آشنا هستند. پیرمرد رفتگر، دختر نشسته در کافه، گربه‌ی ایستاده دم در، تابلوی روی دیوار، ساختمان‌ها، خانه‌ها، کوچه و خیابان‌ها. همراه دود سیگار پخش می‌شوم در آسمان. گم می‌شوم در میان همه‌جا. باران شدت گرفته است. با هر دم و بازدم می‌آیم و می‌روم. کسی سراغ من را گرفت؟ نفس عمیق می‌کشم و می‌گذارم تنم حس کند برخورد قطرات باران را. دوباره زنده‌ام؛ این را باران به من گفت. مسیری که در آن قدم می‌زدم هم زنده است انگار. می‌ایستم. زل می‌زنم به چهره‌اش. ساکت است. من شروع می‌کنم به حرف زدن. از سال‌های پیش می‌گویم و از سال‌های پس. زمان برایم ایستاده است. می‌چرخم و به هر سویش که میلم بکشد سرکی می‌کشم. توانم نیست که خیلی دور بروم؛ اما هرچه هست هم همین حوالی است. به خودم که می‌آیم می‌بینم از آن‌جا که آن‌روز نشسته بودم گذشته‌ام و رسیده‌ام این‌جا. نشسته‌ام داخل ماشین و از پشت قطرات چسبیده به شیشه زل زده‌ام به آسمانی پر از ابرهای خاکستری و فکر می‌کنم به خاموشی پس از این‌همه. ۱۶ آبان ۰۵

بنشینم و صبر پیش‌ گیرم دنباله‌ی کار خویش گیرم – سعدی ۱۵ آبان ۰۵

اشتباه می‌کنید عزیز، کشتی با سرعت هرچه تمام‌تر در حرکت است. اما زویدرزی دریایی مرده است، یا کم و بیش مرده. با این ساحل‌های گسترده و یکنواختش که در مه گم شده، آدم نمی‌داند از کجا آغاز و به کجا پایان می‌یابد. در نتیجه ما بدون داشتن هیچ نشانه‌ای حرکت می‌کنیم و سرعتمان را هم نمی‌توانیم اندازه بگیریم. ما پیش می‌رویم و هیچ‌چیز عوض نمی‌شود. این دیگر کشتی‌رانی نیست، یک رویاست. – سقوط، آلبر کامو.

این داستان هم تمام شد. ۲۴ مهر ۰۵

این‌جا گفت: «شاید زندگی یه موسیقی بی‌کلامه.» خندیدم و گفتم: «زندگی یه شوخی مسخره است.» او نخندید. محکم‌تر از قبل کامی از سیگارش گرفت. پاشدم و به جای خالی‌اش نگاه کردم. هوا مه بود یا من مه می‌دیدم. سردر بیمارستان به سختی دیده می‌شد؛ ولی هنوز آن‌جا بود. می‌خواستم بروم خانه؛ یک نخ دیگر مانده بود اما. سیگار را آتش زدم. گفت: «قبلاً این‌جوری نبود.» گفتم: «قبلاً هم همین‌جوری بود، فقط تو هم بودی.» خندید. بلند خندید. سیگار را از دستم گرفت و نگه داشت بین انگشت‌های ظریف رنگ پریده‌اش. گفت: «دیروقته. چرا هنوز این‌جایی؟» گفتم: «سیگارم رو بکشم رفتم.» نگاه کردم به دستش. خالی بود. وقت رفتنم است. همیشه وقتی می‌خواست بروم همین‌کار را می‌کرد. دستم را گذاشتم بالای نیمکت، جایی که باید شانه‌اش می‌بود. فلز سرد به دستم خورد. زیر لب خداحافظی کردم و رفتم. یک‌دفعه از پشت سرم صدای دادی آمد، دادی که پر از درد می‌گفت: «چرا همه‌اش میای این‌جا؟» برگشتم. روبه‌رویم ایستاده بود. با صدای آرامی گفتم: «که ببینمت.» گفت: «من که این‌جا نیستم.» برگشته بود به همان ریتم حرف زدن یک دستش. هیچ جوابی نداشتم. راست می‌گفت. حتی بعضی شب‌ها مه آن‌قدر غلیظ می‌شد که سردر بیمارستان هم معلوم نبود. ولی خب من می‌دانستم هنوز هم همین‌جاست. من حضورش را حس می‌کردم. چشم‌هایش پر شده بود از قطره‌های اشک؛ مثل روز خداحافظی‌مان. ناگهان ابرها و مه کنار رفت. آسمان را نگاه کردم. ماهی در کار نبود، فقط خوشه‌ی ستاره‌ای در آسمان نمایان بود؛ درست مثل روز خداحافظی‌مان. چشم‌هایش را بست. گفتم: «تو هنوز هم اینجایی.» لبخندی زد. خیالم راحت شد. دیگر می‌توانستم بروم. آرام‌آرام، انگار زیر پاهایم ابر گذاشته باشند، قدم بر می‌داشتم. دیر شده است. احساس گشنگی می‌کنم. خانه هم غذایی آماده نیست. سوز سردی به بدنم می‌خورد. دست‌هایم را فرو می‌کنم در جیب‌هایم. یک نخ سیگار دیگر این‌جاست.

و حالا آن‌که قلم می‌دواند نه قهرمان است و نه راوی، بلکه هیولایی است که تمام قصه‌ها در فرارش بودند. ۱۴ مهر ۱۴۰۵