بی‌نام و نشان

-شب یازدهم- ذهنم بلندپرواز شده و در عوض قلمم لکنت گرفته. خیلی فکر می‌کنم، اما نمی‌توانم بنویسم. فقط تماشا می‌کنم. تمام آنچه که در خیالِ مستضعفم تصور می‌کنم را مثل سطلی پر از اسباب‌بازی می‌ریزم پیش پایت. این‌ خانه‌بازی‌ها نصفه‌نیمه‌ مانده‌اند. پازل‌ها هر کدام قطعه‌ی گمشده‌ای دارند. عروسک‌ها امید دارند به قلب‌های پنبه‌ایشان جانی بخشیده شود. ماشین کنترلی‌ها از حرکت ایستاده‌اند و باید چرخ‌دنده‌هایشان را با زبانی خوش نرم کرد. من با این اسبابِ نابسامان کدام خانه‌ی چادری را می‌توانم آباد کنم؟ من بلد نیستم. تو که بلدی و می‌دانی، خودت بگو گردگیری را باید از کدام گوشه‌ی خانه شروع کنم.