دپارتمان شاعران زجر کشیده

- مراسم قطع دست در اسپوکن، مارتین مک‌دونا

🐈 راوی داستان، یک پستچی سی‌ساله است که متوجه می‌شود به بیماری لاعلاجی مبتلاست و تنها چند ماه دیگر زنده خواهد بود. در همین حال، شیطانی با ظاهری عجیب و شوخ‌طبع ظاهر می‌شود و پیشنهادی وسوسه‌انگیز می‌دهد: اگر راوی هر روز یکی از چیزهای جهان را از بین ببرد، یک روز بیشتر زنده می‌ماند. حذف چیزهایی مثل تلفن، فیلم و ساعت و حتی گربه.....

🎼 تو موسیقی، سمفونی ترکیبیه از چند بخش (موومان) که هر کدوم حال‌وهوای خاصی دارند، ولی باهم یه اثر منسجم هستند. عباس معروفی هم از همین ساختار الهام گرفته: هر فصل از رمان مثل یه قطعه‌ی جداگانه‌ست، با زاویه‌دید متفاوت، که در نهایت با هم یه تصویر کامل از فروپاشی خانواده و جامعه‌ای سنت‌زده می‌سازن. و چرا «مردگان»؟ چون شخصیت‌ها، از نظر روحی و هویتی، در حال مرگن. پس این رمان، سمفونی‌ای از مرگ‌های خاموش و تدریجیه.

🎻حالا هر شخصیت چه «نتی» توی این سمفونی غم‌انگیز می‌زنه؟ در این رمان، هر شخصیت مثل یه «نت» یا «آلت موسیقی» توی یه سمفونی عمل می‌کنه، و صدای خاص خودش رو داره. - آیدین: مثل ویولونی با صدای رسا و آزاده. روشنفکره، اهل شعر و اندیشه، اما صدای مستقلش توی هیاهوی تعصب خانواده خاموش می‌شه. - اورهان: درام سنگین و کوبنده‌ی سمفونی! سخت‌گیر، سنتی و پر از خشونت خاموش. سازشه که بقیه رو تحت فشار می‌ذاره. - پدر: مثل یه لحن تاریک، غم‌انگیز و خفقان‌آور در پس‌زمینه‌ی سمفونی. قدرت‌طلب و خشک، که تلاش می‌کنه همه رو با معیارهای خودش هماهنگ کنه. - آیدا: یه نت لطیف و محزون، که حضورش پر از سکوت و قربانی شدنه. با اینکه کم‌صداست، ولی عمق احساساتش سمفونی رو کامل می‌کنه. و در کل، همه این صداها با هم یه سمفونی می‌سازند. نه از زندگی، بلکه از مرگ‌های تدریجی. مرگ اندیشه، مرگ احساس، مرگ انتخاب.

- و هر روز صبح راه خانه دورتر و دورتر می‌شود، فردریک بکمن

- Sweet and Lowdown (1999)