وَرطه

فکر کن صبح جمعه از خواب بیدار می‌شی می‌بینی ترجمه‌ی کتاب صادق هدایت رو ازت می‌خوان. بعد می‌گن چرا به این کار علاقه داری!

سلام. ترجمه‌ی ذبیح‌الله منصوری از نشر کوله‌پشتی.

‌ سلام صبح بخیر سه قطره خون صادق هدایت کدوم ترجمه و انتشارات خوبه بخونم؟

«جايى ميان قلب هست كه هرگز پر نمى‌شود. حتی در بهترين لحظه‌ها؛ ما در همان جا انتظار مى‌كشيم.»

مادر یکی از بچه‌های مدرسه‌ی میناب تعریف می‌کرد که رفته بودن پیش اجساد واسه شناسایی. کاور به کاور باید چک می‌کرد تا یه چیزی از بچه‌ش پیدا کنه. تو‌ یکی از کاورها فقط مو و خاکستر بود. اونجا چیزی پیدا نمی‌کنه. می‌ره سراغ کاور بعدی. تو این یکی فقط دست و پا بود. یادش میاد دست راست بچه‌ش انگشتر بوده‌. پیداش نمی‌کنه. یادش میاد ناخن انگشت دست چپ شکسته بوده. قرار بوده بعد مدرسه بیاد درستش کنه. از رو همون ناخن شکسته یه تیکه از پسرشو پیدا می‌کنه.

تنها کنش سیاسی شما دلقک‌ها رقصیدن با پرچم اسرائیل به ساز بمب‌باران مردم بی‌گناه ایران بود. روزهایی که بچه‌های میناب و باقی شهرهای ایران داشتن زیر بمب‌باران تیکه‌تیکه می‌شدن، شما داشتید تو قلب رفاه و امنیت مالی و جانی با پرچم اسرائیل می‌رقصیدید! الآن هم از توافق عصبانی هستید چون هیچ درکی از مفهوم جنگ و بمب و موشک و ترکش و نابودی زیرساخت‌ها و تیکه‌تیکه شدن بچه‌ها ندارید! فقط و فقط می‌خواید عقده‌ی رعیب بودنتون رو با به قدرت رسیدن اون توله‌شاه ارضا کنید. اونم از راه دور. چون حتی اگه حکومت هم سرنگون می‌شد شما جایی که توش زندگی می‌کنید رو رها نمی‌کردید که بیاید اینجا از صفر شروع کنید. بهتره تا وقتی اینجا نیستید، درمورد افرادی که اینجان نسخه نپیچید و بذارید مردم اینجا خودشون درمورد بدبختی‌هاشون تصمیم بگیرن.

سلطنت‌طلب‌هایی که از قلب آمریکا مردم ایرانو به رفتن جلوی گلوله و مرگ تشویق و تحریک می‌کردن، الآن چرا در واکنش به این توافقنامه که رسماً به معنی دهن‌کجی به اوناست، فراخوان نمی‌دن و نمی‌ریزن کف خیابون‌های آمریکا تا به ترامپ اعتراض کنن؟! می‌ترسن کتک بخورن و زندونی شن؟ یا مشکلی واسه اقامت و زندگی بدون مشکل‌شون ایجاد می‌شه؟! شما که تخم نداری چند قاره اون‌ورتر درمورد عقاید و باورهات ریسک و خطری به این سادگی رو به جون بخری، گه خوردی که مردم بی‌گناه رو با دست خالی فرستادی جلو گلوله و اعدام پفیوز بزدل!

«یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌هایی که به دادخواهی مردم ایران زده شد، اغراق‌های بی‌پایه درباره‌ی تعداد کشته شدگان دی‌ماه بود. هرانا با وسواس و راستی‌آزمایی اسامی، مرگ بیش از ۶ هزار نفر را تأیید کرد و هزاران مورد دیگر را هم جداگانه در دست بررسی نگه داشت، چون نمی‌خواست بدون مدرک عددی اعلام کند. اما از همان روزهای اول، قبل از اینکه حتی اینترنت وصل شود، بعضی‌ها بدون هیچ سندی اعدادی مثل ۴۰ هزار یا ۵۰ هزار نفر را تکرار کردند. نتیجه چه شد؟ به جای اینکه دنیا درباره هزاران قربانی واقعی حرف بزند، شروع کرد به تمسخر همان اعداد اغراق‌آمیز. وقتی می‌گوییم بیش از ۶ هزار نفر کشته شده‌اند، خودِ این عدد یک فاجعه انسانی عظیم است. چرا باید با اعداد ساختگی، اعتبار روایت قربانیان واقعی را از بین برد؟ این کار نه کمکی به مردم ایران کرد و نه به دادخواهی. فقط باعث شد بسیاری اصل فاجعه و کشتار را زیر سؤال ببرند و قربانیان واقعی، زیر سایه اعداد غیرقابل‌اثبات، فراموش شوند. این یکی از بزرگ‌ترین آسیب‌هایی بود که سلطنت‌طلبان به مبارزه مردم ایران وارد کردند.» + کسانی که می‌خواهند آمار هرانا را ببینند، گزارش کامل آن ۱۳۱۱ صفحه است؛ تحقیقی که طی حدود ۵۰ روز با جمع‌آوری، راستی‌آزمایی و تحلیل داده‌ها تهیه شده است. خود هرانا هم تأکید می‌کند که این آمار، حداقل آمارِ تأییدشده است؛ یعنی فقط مواردی که توانسته‌اند با شواهد و روش‌های راستی‌آزمایی مستقل تأیید کنند در آن آمده و به معنای آمار نهایی نیست. موارد تأییدنشده به‌صورت جداگانه در دست بررسی نگه داشته شده‌اند، نه اینکه بدون مدرک به آمار اضافه شوند. لینک مطلب هرانا + منبع متن از عطیه بختیار

«اصلاً انگار تقدیرم این است که اگر به چیزی علاقه‌مند شوم، طوری به آن عشق بورزم که دردش بیشتر از لذّتش باشد.»

‌ از آنچه بر سرش آمده بود به هیچکس چیزی نمیگفت. اما گاهی، خاصه در غروب، در ساعتی که آوای ناقوس کلیسا زمانی را به یادش می‌آورد که احساسی ناشناخته سراپایش را لرزانده و در تپش انداخته بود، در جان جاودانه مجروحش توفانی برمی‌خاست. آن‌وقت روحش به لرزه می‌افتاد و درد عشق باز در دلش شعله‌ور می‌شد و سینه‌اش را به آتش می‌کشید.

وقت به‌خیر.

درواقع مردم اگه یخچالشون پُر باشه و شغل، ماشین و خونه‌ی خوبی داشته باشن، اهمیتی نمی‌دن حکومتشون داره چه بلایی سر مخالفین سیاسیش میاره و یا در مسائل منطقه‌ای چکار می‌کنه.

واقعیت تلخ: درصورت بهبود و اصلاح وضعیت اقتصادی و برقراری آزادی‌های کنترل‌شده، مردم خفقان سیاسی و جنایت‌های ج.ا رو فراموش خواهند کرد و موضع خودشون در قبال حکمت رو تعدیل و تثبیت خواهند کرد. اتفاقی که در چین افتاد.

ولی با وجود تمامی این حرف‌ها نمی‌شه به ترامپ اعتماد کرد. هرلحظه ممکنه به هر بهانه‌ی مزخرفی بزنه زیر میز و جنگ رو شروع کنه. خلاصه که هیچی قطعی نیست.

ترامپ برجامی که به مراتب امتیازات کم‌تری به ج.ا داده بود رو پاره کرد تا خودش بیاد و یه جنگ ۳ ماهه با میلیاردها دلار هزینه به آمریکا و اسرائیل و ایران و خاورمیانه تحمیل کنه و چند هزار نفرو بُکشه و اقتصاد جهان رو به چالش بکشه که تهش به یه برجام با امتیازات بیشتر به نفع ج.ا برسه. این وسط فقط رید به ۱۰ سال از عمر و جوونی ما و چند هزار نفر آدم بی‌گناه رو به کشتن داد. ریدم دهنت دلقک املاکی!

اگه توافق نهایی منجر به سرمایه‌گذاری عظیم آمریکا و اروپا و شکوفایی و تحول اقتصادی در کشور بشه، با این توافق موافقید؟!

من حس می‌کنم فیلم ترامپ افتاده دست مجتبی. فیلمی که دست نتانياهو بود، مشقیه.

متن توافق یه جوریه که انگار می‌خوان مجتبی رو واسه جشن پیروزی بکشونن بیرون ترورش کنن.

تنها امتیازی که تو این متن به آمریکا داده شده موضوع تضمین ساخت بمب اتمه که اونم مربوط به آمریکا نبود، تضمین امنیت اسرائیل و شرکای آمریکا در منطقه بود که ۴۰ ساله ج.ا داره خودش تضمین می‌ده که قصد ساختشو نداشته و نخواهد داشت و این موضوع بارها توسط نهادهای مربوطه اعتبارسنجی شده بود. واقع‌نگرانه نگاه کنیم ج.ا هیچ باج و امتیازی به دشمنش نداد.