مَسحور؛

دلم برای نوشتن اینجا تنگ شده...

یه نقطه هایی توی زندگی هست که بشدت احساس ترس، غم، درد، رنج، ابهام،بی رمقی میکنی یه جوری که انگار دیگه نه بدنت همراهی میکنه نه روحت، جفتشونباهم از کار میوفتن... دیگه نمیتونی احساسات رو از هم تفکیک کنی، احساساتی مثل شادی، غم، ترس، غذاب وجدان،خشم مدت زیادی ادم تلاش میکنه به کسی اسیب نزنه، اما بیشتر از همه خودش اسیب میبینه، یهو به افکارت نگاه میکنی و میبینی افکارت این نیست که خودت چی میخوای، سیستم مغزت جوری کار میکنه که الان اینکارو کنم اون چی میگه، اون حرفا بزنم نکنه فلانی اسیب بزنم، فلان کارو کنم نکنه توی اینده اون ادم تاثیر داشته باشه و در اخر هیچ جای این مکالمات ذهنیت خودت راجب خودت حرفی نیست انگار تبدیل شدی به رباتی که فقط داره فکر میکنه قدم بعدیش چی باشه که بقیه اذیت نشن. و بعد درست به نقطه ای میرسی که دیگه احساساتتو از هم تشخیص نمیدی و کل وجودت دلش سکوت میخواد و فاصله فاصله از کل جهان هستی، فاصله از هر چیزی که باعث میشه تمام این حس ها رو داشته باشی و حس فشار و درد کنی. 1405/5/7

good omens!

_من همیشه پیشنهادم سازش با آدم هاست ولی آدم کنترل گر توی هر رابطه ای چه دوستی چه عشق که کار دیدین فرار کنین، آدم های کنترل گر و سلطه جو روح آدم رو ذره ذره زخمی میکنن.

کسی چه میداند من چقدر تلاش کردم که روحم سرپا بماند، وقتی جهان پر از رنج و سیاهی بود..

و زن‌ها با بقیه‌ی آدم‌ها فرق داشتند یحیی، زن‌ها شب‌هنگام به گل‌های بالشت آب می‌دادند و صبح‌ با رنگین‌کمانی در صورت به زندگی برمی‌خاستند.

ناشناش

My inhibitions are gone I had to do it the hard way And you were right all along I was addicted to heartache I was addicted to love and lies that I was sold I'd rather die alone Than have to live in the dark days I had to do it the hard way I had to do it the hard way. 0:34

دیگر هیچ اثری از اون آدم سابق نمی‌بینم. فرد در آینه، به من مثل یک افیونی از دست رفته نگاه می‌کند یا اون ویولن مورد علاقش که دیگه نمی‌تونست باهاش ساز بزنه. همونقدر ناامید، همونقدر سرد و همونقدر بی‌انگیزه. انگار از دستش پریده بودم و دیگه امیدی به برگشتنم نداشت.

یکی از ناراحتیام اینه که چرا نزدیک خونمون یه کتاب فروشی نیست، تا چشم کار میکنه لوازم تحریریه فقط خب یه قفسه کتابم بزارین اونجا چی میشه عه👩‍🦯

_دلم یه کتاب میخواد که بتونم چند روزی با شخصیت هاش زندگی کنم و از این حجمه فشار های فکری زندگی آسوده خاطر شم...

زندگی کن مهربانم سخت نگیر رونق عمر جهان ، چند صباحی گذراست... دل اگر می شکند،گل اگر می میرد .... و اگر باغ به خود رنگ خزان میگیرد .... همه هشدار به توست،نازنینم سخت نگیر زندگی کوچ همین چلچله هاست به همین زیبایی، به همین کوتاهی..

_هر وقت فکر میکنم یه آدم رو خوب میشناسم یادم میوفته که من ۲۱ سال با خودم زندگی کردم و هنوز هنوزه یه چیز هایی از خودم و درونیاتم کشف میکنم که حس میکنم با خودم بیگانه ام، چه برسه به یه آدم دیگه ای با یه دنیای متفاوت...

چقدر چهره بعضی ادما به دل میشینه

زیبایی دیدم:))❤️

زیبایی دیدم:))❤️

👩🏻‍💻

_ نمیدونم دچار چی هستم ولی خیلی وقت ها توی زندگیم نمیتونم دستاورد های خودم رو ببینم و هر کارم که میکنم تهش به خودم میگم خب این که چیزی نبود همه میتونستن انجامش بدن، واقعا دقیقا نمیدونم اون خودِ درونیه من منتظره چه دستاوردیه تا بگه عه ببین فلان کارو کردی دمت گرم.. دیشب دوستم بهم میگفت چقدر قشنگه پیشرفتاتو میبینم و منی که اینجوری بودم واقعنی از نظرش این برای من پیشرفته؟ پس چرا تودم حس نکردم دارم پیشرفت میکنم..