Written by M

بزرگ شدم و صبورتر؛ و این را از غم هایی که دیگر گریه نمیشوند می‌فهمم...

پر شده بود از حرف هایی که به زبان آوردن‌شان دیگر چیزی را تغییر نمیداد...

عزیزم، دنبال من تو فالوراش نگرد، من تو ذهنشم، مثل یه فکری که هیچ‌وقت پاک نمی‌شه.

آدم بالغ حرف میزنه و با برداشت‌های ذهنیش زندگی نميكنه!

بی‌تکلف بودنم با تو، انتخاب دلمه نه از ناآگاهی، از علاقه.

در حال خداحافظی کردن با نسخه‌ای که به بعضیا اهمیت میداد.

تنها نمیمونی، ادمای خوب دنیا هم تموم نشدن ، فقط از یه جا به بعد تصمیم میگیری که هرچقدر هم ادمایه خوبی رو دورت داری بازم یه مرز بین خودت و اونا بزاری، بعدا میفهمی به نفعته.

اهمیت نده به چیزایی که نمیتونی کنترلشون کنی، فقط روی شاد بودنت تمرکز کن.

روح من زیبا بود، اما تو در آن رنج کاشتی.

فرقی نداره کی هستی و چقدر قوی ای؛ دیر یا زود با چیزی مواجه میشی که از کنترل تو خارجه.

رفتن کسی من رو غمگین میکنه که توی بودنش چیزی به روحِ من اضافه کرده باشه. حالا اگه فکر میکنی چیزی داشتی که به روح من اضافه کردی، اونوقت میتونی تصور کنی که در نبودنت، من ناراحتم.

رنج مثل حالت تهوع می مونه، ادم میترسه بالا بیارتش و تجربه اش کنه، ولی وقتی بالا میارتش راحت میشه و احساس سبکی میکنه.

ولی من دلم میخواد یه روز کامل، باهم کل شهرو بچرخیم!! بستنی کارنیلو بگیریم، بشینیم رو چمنا؛ من شروع کنم به کتاب خوندن و توام گوش کنی. نگران فردامون نباشیم و از ته دل بخندیم . . .

‏و در آخر همین که تو راضی به رنج و اندوه من شدی من جواب تمام سوال‌هایم را گرفتم.

از آدمایی که میخوان کار تورو، درس تورو، زحمت تورو، غم تورو، تلاش تورو بی اهمیت نشون بدن متنفرم.