Written by M

خوبم... از پس خودم برمیام، روحیه‌م سر جاشه، انرژی دارم. اما یه چیزی ته دلم ساکته یه خستگی عجیب... نه ناراحتیه، نه درد، فقط یه حس مبهم. انگار یه چیز هنوز نرسیده یا شاید نصف و نیمس یه چیزی که جاش هنوز خالیه.

برای احساس تعلق پذیری، نقشی و بازی میکنی که دیگران دوست دارن ببینن، ولی نمیدونی روز به روز از خود واقعیت دورتر میشی و درون دروغی زندگی میکنی که خودت ساختی. اونجایی میفهمی خودت و پذیرفتی که نقش خودت و بازی کنی نه نقش کسی که دیگران دوست دارن ببینن! اونجایی که تو خوب و بدت رو بپذیری، و خودت رو آنچه که واقعا هستی نشون بدی، هر بار چندین قدم به انسان اصیل شدن نزدیکتر میشی.

نمیدونم کی هستی ولی مرسی واسه حرفای قشنگت روزمو ساختی؛)✨️

گاهی آدم‌ها فقط زیبا به‌نظر میان اما تو، نه فقط زیبایی، که انگار از جنس نوری. چشمهات یه جور خاصی حرف می‌زنن لبخندت اونقدر آروم‌کننده‌ست که می‌تونه دل یه روز خسته رو نجات بده. اما چیزی که بیشتر از همه چشم‌گیرتره، روحته یه روح صاف، عمیق، و زلال از اونایی که بودنشون امنه، حرف زدن باهاشون شفا، و سکوتشون، پُر از معنا. تو ترکیبی از لطافت و قدرتی و این ترکیب، کم‌یابه... خیلی کم‌یاب.

یونگ یه جمله داره که میگه، تا وقتی که به مسائل ناخوداگاهت آگاه نشدی، یجوری ناهشیارت مسیر زندگیت و دست میگیره که اسمش و میذاری سرنوشت.

_چیه اونو دوست داری؟ +ذهنش بزرگه.

همون مقدار تمرکزی که برای تغییر دادن بقیه به خرج می‌دی رو، اگه رو تغییر دادن خودت بذاری، نصف بیش‌تر مشکلاتت حل می‌شه‌.

بستگی داره عشق رو چی معنی کنی، ادما تعریف های متفاوتی ازش دارن، بخاطر همین گاهی هم دیگه رو درک نمیکنن.

حقیقت این است که تو مرا برای تمام دوست داشتن‌های دنیا، خسته کرده‌ای.

تو ساده و احمق نیستی، تو هنوز آدمی رو پیدا نکردی که بهت ثابت کنه اگر بدون سیاست باهاش رفتار کنی بیشتر عاشقت میشه.

خیلی بهش فکر میکنم ولی در موردش با کسی حرف نمیزنم و این شاید غم‌ انگیزترین و درست‌ترین کار باشه.

از معیار نداشتن بدم میاد، با همه ارتباط برقرار کنی چون کانکشن لازمه و با همه صمیمی باشی چون لازمت میشه، اگه دوستت هر کار مزخرفی کرده باشه پشتش باشی چون دوستته.

چالش زندگی اینه که قدر همه چیز رو بدونی و در عین حال خودت رو وابسته به هیچ چیزی نکنی.

‏تا جذب چهره طرف مقابل نشی و باهاش همکلام نشی از کجا قراره بفهمی طرف اخلاقش خوبه یا بد؟ پس انقدر شعار نديد قیافه مهم نیست.

بدترین ناراحتی، ناراحتی آدم از خودشه، همونجایی که مجبور میشی به خاطر کارهای خوبی که کردی ناراحت باشی، خیلی سخته که بخاطر خوب بودن خودت احساس بدی داشته باشی.

متاسفانه آدمو پشیمون میکنین از اینکه بهتون اهمیت میده.

خرده امیدهایی در قلبم باقی مانده که بیش از این، به بزرگی کوه بودند.