حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

من سپردم به زمان، ولی اگه زمانم سپرده باشه به من چی؟

‏من معمولا بعد از فروپاشی هم عادی به نظر می‌رسم.

با عقل جور در نمیای همینتو دوست دارم!

همیشه دور بود، تا می‌رسیدم می‌شد دیر.

به محض این‌که دیگه مهم نباشه، درست می‌شه؛ ولی خب چه فایده؟

تصور ما از چیزهایی که آدم‌ها می‌تونن یا نمی‌تونن، تصور ماست. کلن تصورات ما تصورات ماست و بهتره به این موضوع دقت کنیم.

روان من بیست‌وپنج سالش نیست، شصت سالشه؛ گویا همین دیروز هم بازنشسته شده.

تمایز قائل بشید بین کسی که سزاوار یک‌توضیح کامل، کسی که سزاوار یک‌جواب کوتاه و کسی که سزاوار سکوته.

وقتی دختری بهتون میگه شرایط رابطه ندارم یعنی شما تایپش نیستید لطفا پیگیری نکنید.

«بذار دردت از توریِ معنا بگذره تا ببینی چه قدرتی پشتشه!»

سکوت بعد گفتن اشکالی نداره درحالی که دلت پره.

دگر هرچه می‌خواهد بشود، بشود من تمام فرداهایم را از یاد برده‌ام...

در آستانه‌ی فروپاشی وجودت می‌بینی همه در نقش فریب بودند پس دل می‌بندی به بیراهه‌ی رهایی دور می‌شوی از ریل قطارِ نقاب ها..!

«در آغوش گرفتن خورشید لذت بی‌نهایتی‌ست؛ حتا اگر بدانی بعدش خاکستر می‌شوی.»

اگه فکر می‌کنید آدم‌های اطراف‌تون خیلی به‌دردنخورن باید بگم که غصه نخورید؛ هشت میلیارد آدم دیگه هم روی کره‌ی زمین وجود داره. اونام همینن.