عِرف

نیستی و جای خالی ات این روزها بیشتر خودش را نشان میدهد. ما از تو یاد گرفتیم مبارزه یعنی چه، از تو یاد گرفتیم معنای مقاومت را‌. از شما یاد گرفتیم از دنیا بریدن یعنی چه. حالا خوب میفهمیم وقتی گفته بودی « اگر اسراییل با شیطان بجنگد ما در کنار شیطان خواهیم ایستاد» یعنی چه. و تو همانی بودی که گفته بودند. "تو مسیح مایی" من از یادت نمی‌کاهم.

شهادت تو آغاز فصل انتظار شیعه است.

کاش مثل سردرد بودی برام، رها نکردنی.

آدما متعلق به خانه اند. هیچ کجایی مثل خانه برایشان امن نیست. هر کجا باشند با هر کسی که باشند فقط به دنبال مسیری برای طی کردن به سمت خانه هستند. باید روزی دست تو را بگیرم از جلوی کافه ای که دوستش داشتی قدم بزنیم، از کتابخوانه دم مسیر بگذریم تا به خانه برسیم. خانه امن است، خانه با تو برایم امن‌ تر است.

با همه آرشیو بودم با تو سنجاق.

https://t.me/HarfinoBot?start=298396a7aa0cfd7 با چه کلمه ای ما رو به یاد میارین؟

یک چیز را در زندگی خوب فهمیده ام. آدم‌ ها به طرز عجیبی نیاز به آدمی دارند تا حرف هایی که هیچوقت نمی‌توانند به کسی بزنند را به او بگویند. اگر حرف را نزنیم باد می‌کند جایی میان قلب‌مان و سنگینی اش را باید تحمل کنیم. به ما از بچگی یاد دادند حرف های درگوشی را فقط باید به آدمای ها مورد اعتماد خودمان بزنیم. حرف های درگوشی مال آدما هایی است که دو فنجان چایی بریزد و فقط نگاه کند به لب‌هایمان و با گوش‌هایش حرف ما را بشنوند و هیچ نگوید، فقط همین. اما خب بعضی از حرف ها هم هستند که نمی‌شود گفت. اصلا تو نیاز داری حرف ها را نزنی ولی کسی بفهمدت. و خب هیچکس به اندازه ضامن آهو ضامن حرف های درگوشی ما آدم ها نیست. دوری، نمیرسی، دلتنگش می‌شوی، اما همیشه در آغوش میگیرتت. جایی تو را بغل میکند که میفهمی حرف های درگوشی فقط مال خودش بوده.

سلام بر او که مناره‌های مجلل مساجد را تخریب کردند و منبرها سوزاندن.

جا حرفی اگر صحبتی دارین می‌شنوم.!

نمی‌توانستم تو را مجبور کنم مرا دوست داشته باشی.

در گوشه‌ای از جهان.

میشه برای حل مشکلی صلوات بفرستین.

البته اونی که تن میده به این ذلت که تو واتس آپ استوری بذاره. شخص مورد نظرش شمارشو داره قطعا.