جنگلِ سکوت

اوج ناامیدی اونجا نیست که لیلی از فراق مجنون دق میکنه، اونجاست که مجنون میگه اگر با من نبودش هیچ میلی چرا جام مرا بشکست لیلی مجنون انقدر عاشق لیلی بود که نفهمید همون موقع باید میرفت و باز تلاش کرد

‌چشمانم تنگ و تاریک شده قلبم خسته و بی روح دگر جانی برای ادامه نمانده که دست و پا بزنم شاید نجات پیدا کنم بسته ام چشمان خسته ام را خودم را در دل دریا جای گذاشتم تا در اعماق دریا تبدیل به شن های روانی شوم تا با هر موج بی قرار سفر کنم. سفر کردن را دوست دارم حالا که دیگر چشمی برای دیدن ندارم

"اگر میدانستی چه آسیبی به من زده ای دیگر به خودت در آینه نگاه نمیکردی هراسان بودی از آن دیو وحشتناک درونت"

_قبل از مرگ آرزویی داری؟! +فقط زود تر تموم بشه همین حالا