سبز آسمونی، آبی چمنی!

یکی از لاو‌لنگویج‌های منِ درون‌گرا اینه که لحظه‌لحظه‌ی اتفاقاتِ روزم رو برای آدمِ موردعلاقه‌ام تعریف کنم.

من یه توانایی دردناک اما نجات دهنده دارم اونم اینکه؛ تو هیچیو نمیتونی از من پنهون کنی، یا حسش می‌کنم یا خوابشو میبینم یا میبینمش یا بلاخره پیداش می‌کنم. باور کن من همیشه میفهمم.

زن بودن پدیده‌ی عجیبیه :)))) مثلا از ۶ صبح تا ۶ عصر درگیر زندگی آکادمیک، برنامه‌ها و هزار جور کار و مسئولیتی و وقتی داری خسته از راه می‌رسی خونه توی مسیر چشمت می‌افته به سبزی خوردن، می‌خریش، میای خونه با حوصله پاکش می‌کنی، شام درست می‌کنی، دوش می‌گیری، چیتان‌پیتان می‌کنی و یه‌دفعه می‌بینی ساعت ۸ نیم شبه و انگار نه انگار که از صبح یه نفس هم نکشیدی :)))) نمی‌دونم این حجم از انرژی از کجا میاد؛ فقط می‌دونم زن بودن گاهی واقعاً یه پدیده‌ی عجیبه :)))

حالا این وسط باید حواسم به انرژی زنانه‌م باشه و کلاس یوگا برم

تازه توی برنامه های بچه‌ها به یه گره کوری خوردم که همشون باهم تداخل دارن و واقعی موندم چیکار کنم

بچه ها واقعی غر دارم به تعدااد زیادد

یه نیان و ۶۲۸۲۸۲۲۸۱۹۰۲۸۲۰۱۹۲۹۱۰ مسئولیت:

دیگه نمیتونم برای واقعی

خیلی لوسم میکنن همههه دیگه نمیتونمممم

اوخوداااا مدیرگوگولیم یهو اومد جلوم، گفت دستتو بیار جلو، بعد یه مشت پسته ریخت کف دستم. گفت ایشالا اینا رنگتو برگردونه مثل گچ شدی😭

وای باورم نمیشه اینقدر کار انجام دادم از صبح

قشنگ‌ترین کوچه‌ای که اخیرا دیدم

اختلاف طبقاتی من و داداشم که اون کنسرته الان من سرکار🫠

ترکیب زندگیم این روزا مخصوصا امروزخیلی جالبه؛ صبح مدرسه ام، ظهر وقت دکتر دارم، عصر موسسه ام، بین تایم مشاوره دوتا دانش‌آموز و بدو بدو میرم کلاس یوگا، شب هم با خانواده و آخر شب مشق و درس‌های موسسه و کلاس زبان!! فقط مازوخیسم دارم که از این ترکیب شلوغ زندگیم خوشم میاد.

هی انرژیم می افته امروز هی یادم میاد با مربی نازم کلاس یوگا دارم انرژی میگیرم.

صبح بخیر 🌞

صبح بخیر