درخت‌نشین

دلم برای روزایی که بابا می‌زد زیر آواز تنگ شده.

میل کامل بودن، خودِ بودن رو ازم می‌گیره. باید نترسم و زشتی خلق کنم، باید زشت بنویسم، نقاشی‌های زشت بکشم، اما بکشم و بنویسم. بسه دفتر‌های یاداشت و نقاشی خالی. بسه صفحه‌های زندگی خالی، بسه نبودن.

«نمی‌خوای اون دم صبح، طلوع آفتاب رو نمی‌خوای ببینی؟ سرخ و زرد آفتاب‌و موقع غروب دیگه نمی‌خوای ببینی؟ ماه‌و دیدی؟ نمی‌خوای این ستاره‌ها رو ببینی؟ شب مهتاب، اون قرص کامل ماه، دیگه نمی‌خوای ببینی؟ دیگه نمی‌خوای آب چشمه خنک بخوری؟ از مزه گیلاس می‌خوای بگذری؟» طعم گیلاس؛ عباس کیارستمی

هر دم از آینه می‌پرسم ملول چیستم دیگر، بچشمت چیستم؟ لیک در آینه می‌بینم که، وای سایه‌ای هم زانچه بودم نیستم همچو آن رقاصه هندو بناز پای می‌کوبم ولی بر گور خویش وه که با صد حسرت این ویرانه را روشنی بخشیده‌ام از نور خویش ره نمی‌جویم به سوی شهر روز بی‌گمان در قعر گوری خفته‌ام گوهری دارم ولی آن را ز بیم در دل مرداب‌ها بنهفته‌ام -فروغ فرخ‌زاد

دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به سایه آن درختی رو که او گل‌های تر دارد در این بازار عطاران مرو هر سو چو بیکاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

زیبا و با اصالتی مثل سادگی فیلم‌های کیارستمی.

تو دنیا جای زیادی هست، اما برای موندن؟ نه. ما انسان‌های گذشتن و رفتن پیوسته هستیم. هم طلسمه هم موهبت.

Viva la vida.