- Жуда яхши
бўлдида келганингиз. Ёлғиз ўзим
зерикиб ўтиргандим. Киринг уйга,
ўтган даврларни эслаб бир
отамлашамиз.
-Бугун отамлашишга вақт йўқ,-
деди Миркомил «ҳалиям қичиғи
қолмабдида» деб кўнглидан
ўтказиб. Фароғатнинг бу
туришидан уйига киришга ҳам
кўнгли тортмаётганди.
-Ҳа майли, зоримиз бор-у, зўримиз
йўқ,- деб Фароғат ранжиброқ
таклиф қилди.- Унда айвонга
киринг ҳеч бўлмаса.
-Фароғат, сиз ҳафа бўлманг.
Ишим зарур эди,-деди Миркомил
айвондаги кўрпачанинг четига
омонатгина ўтириб. -Вақт топиб
албатта келаман. Алоҳида
тайёргарлик билан. Ана ўшанда
ҳозир айтганингиздай бир
мириқиб «отамлашамиз».
«Жуда ўлиб турибман сенга.
Салгина имо қилсанг бўйнингга
осилиб оладиган ёш-ёш аёллар
турганида сендай бир кампиршога
сўйкаламанми», деб ҳаёлидан
ўтказди.
-Шунча йиллардан бери
дарагингиз бўлмай кетди? -деб
Фароғат унинг қаршисига ўтириб
сўради.
- Э, нимасини айтасиз? Шу
йилларда бошимга не савдолар
тушмади, дейсиз? Тухматга
қолиб ишдан бўшатилдим.
Хотиним билан ажрашдим. Менга
унақа амал учун, пулим учун
яшайдиган хотин керакмас. Ҳамма
нарсаларни унга ташлаб уйдан
чиқиб кетдим,-деди Миркомил
синиқ бир товушда.
-Сиз ҳар қандай шароитдан ҳам
йўл топиб чиқиб кета
оладиганлардансиз. Ҳозир энди
ўзингизни ўнглаб олган бўлсангиз
керак,-деди Фароғат далда
бергандай.
- Тўғри айтасиз. Яна уйландим.
Ишим ҳам ёмон эмас. Шаҳар савдо
базасида омборчи бўлиб
ишлаяпман.
-Эҳ-ҳа, жуда «мойли» жойда
экансиз-ку,-деди Фароғат кўзлари
чақнаб.
-Ҳа энди тирикчилик қилса
бўлади,-деди Миркомил. «Мойим
чиқиб турибди ўзи», деб
хаёлидан ўтказди. -Ўзингиз
қалайсиз? Жудаям ўзгариб
кетибсизми?
«Қариб қолиибсиз-ку» демоқчи
бўлди-ю, лекин тили бормади.
Шундай бўлсада унинг гапидаги
яширин маънони пайқаган
Фароғат ич-ичидан эзилиб кетди.
Бошини қуйи эгиб анча вақт
индамай ўтирди. Кейин шу
ҳолатда кўпдан бери юрагида
тўпланиб қолган, лекин ҳеч кимга
айтолмай юрган дардларини бир-
бир тўкиб сола бошлади. Шунда
ҳам ҳаммасини эмас. Баъзиларини
Миркомилдай сирдошига ҳам
айтолмади
-Қандай аҳволга тушиб
қолганимни айтмасам ҳам ўзингиз
билиб турибсиз. Соғлигимни
йўқотдим. Кўзларим хиралашиб
қолди. Операция қилдиришга пул
йўқ. Юрагим ҳам тез-тез қисилиб
туради. Ҳозир шароитни билиб
туррибсиз. Дориларнинг нархи
осмонда. Докторларга ҳам бир
нима узатмасангиз тузукроқ
қарамайди.
-Ёрдам берадиганларингиз йўқми?
-деб Миркомил гапни мақсадга
буриб сўради.
-Менга ёрдам берадиган
қариндошимнинг ўзи йўқ,- деди
Фароғат ўксик оҳангда.- Биттагина
опам бор. У билан ҳам Шаҳодат
сабаб бўлиб юз кўрмас бўлиб
кетганмиз. Шаҳодатнинг ўзи эса
шу кетганича даф бўлди. Ҳозир
опамнинг қишлоғида яшайди.
Ўша ерлик бир йигитга тегиб
олган. Мени эсламаса ҳам керак.
Самандарни эса шаҳарда яшайди,
деб эшитганман. Лекин ўзини
кўрганим йўқ. Қамоқдан
чиққанидан бери қорасини ҳам
кўрсатгани йўқ. Ҳуллас, икки
болани катта қилиб қўйиб бир
ўзим қолиб кетдим. Улар ўзлари
катта бўлишди-да, энди онанинг
кераги ҳам йўқ.
-Демак Самандар ҳақида ҳеч нима
эшитмаган экансизда?-деб сўради
Миркомил унинг юзига синовчан
тикилиб.
-У касофати яна нима иш
қилибди? –деб сўради Фароғат
нафратини яширмай.
-Қўрқманг, ҳеч қандай ёмон иш
қилгани йўқ,-деди Миркомил
ўзини бепарво кўрсатиб.- Яқинда
дадаси билан топган. Ҳозир бирга
яшайдилар.
Миркомил сигарет тутиб
шошшилмай чека бошлади.
Айтганларининг қандай таъсир
қилишини билиш учун диққат
билан қаради. Фароғатнинг
юзлари девор тусига кирганди.
Қўллари асабий титрай бошлади.
Бирдан жон ҳолатда оғзидан
тупуги сачраб сўради.
-А, ростданми?! Қандай қилиб?!
-Самандар таъмирлаш заводида
ишлайди. Дадаси шу заводнинг
директори экан.
-Шундаймикан-а?- деб сўради
Фароғат бўшашиб. Саросимага
тушиб ўзини анчагина йўқотиб
қўйди. Анчадан кейингина ўзига
келиб сўради.- Ҳабарингиз йўғми,
уйланмабдими?
-Йўқ энди,-деди Миркомил сигарет
кулини қоқиб кетма-кет тортди.-
Кимга уйланмоқчилиги сизни
қизиқтирса керак Келин бегона
эмас, холасининг қизи.
-Холасининг қизи дейсизми?-
Фароғат ҳайрон бўлиб сўради.
Бунга сабаб, холасининг Самандар
уйланиши мумкин бўлган қизи
йўқ эди.
-Ҳайрон бўлишингизнинг
сабабини тушуниб турибман,-
деди Миркомил мийиғида кулиб.-
Искандарнинг ҳозирги
хотинининг
опасининг қи