Ирода ҳужжатларни олиб йўловчи машинага ўтирди. Туманга етиб борганида соат олтига яқинлашиб қолганди. Идорада икки соатга яқин вақт қолиб кетди. Қайтиб чиққанида атроф қоп-қоронғи, эрта кузнинг майин шамоли эса бошлаганди. "Оббо, - ўйлади Ирода. – Бу кимсасиз қишлоқда автобус ҳам қолмагандир. Биринчи учраган йўловчи машинага ўтираман. Акс холда кўчада қолиб кетишим мумкин”. Узоқдан машина кўринди, Ирода қўлини даст кўтарди. Машина тўхтаб, ўрта ёшлардаги, бошига шапка қўндирган, кўзлари муғомбирона боқиб турган эркак деразадан мўралади.
- Қаёққа?
Уни кўриб Ирода бироз чўчиди. Нима қиларини билмай иккиланиб қолди.
- Ўтираверинг, эрталабгача бошқа машина ўтмайди.
Ирода ноилож ўтирди.
- Автостанциягача олиб бориб қўйинг илтимос.
- Уйингиз ўша ердами?
- Йўқ, у ердан метрога ўтираман.
Эркак баланд қилиб мусиқани қўйиб қўйди. Дам-бадам ўзи ҳам хиргойи қилганча Иродага кўзгудан тикила бошлади.
"Уф... намунча қараши совуқ бўлмаса, - Ироданинг ғаши келди. – Нега ҳадеб қарайди-я...”. Ирода борган сари ўзини ноқулай сеза бошлади. Қани энди иложи бўлсаю, машинани тўхтатиб тушиб қолса. Лекин қоронғу кўчада дов-дарахтлардан бошқа ҳеч нарсани кўрмагач, ўзини қўлга олишга уринди. "Майли, қараса қарайверсин, агар бирон гап отса эшитмаганга олиб, индамай ўтиравераман. Шаҳарга етиб олсам бўлгани” деганча ўзига тасалли берди.
- Исмингиз нима асал қиз?
"Асал қиз” дегани Ироданинг кўнглини беҳузур қилди. Ҳижолатланиб баъзўр жавоб қайтарди.
- Ирода.
- Ў, Иродахон, чиройли исм экан. Ҳойнахой ота-онангиз иродали, шахдам қиз бўлсин деб шу исмни қўйишган бўлса керак.
Ирода жаҳли чиқаётганини билдирмаслик учун юзини кўча тарафга бурди.
- Шу маҳалда нега кетяпсиз шаҳарга?
- Шаҳарда яшайман, туманга иш билан боргандим.
- Шунақа денг, кўзларингиз чиройли экан, агар ота-онангизни ўрнида бўлганимда исмингизни "оҳу” қўйган бўлардим.
Ирода шунчалар нафратланганидан нафаси сиқа бошлади, аъзойи-баданига титроқ кирди. Ҳайдовчига билдирмай аста дераза ойнасини очди, юзига гуп этиб аччиқ шамол урилди. Баттар кўнгли беҳузур бўлиб ойнани ёпиб қўйди.
Шу пайт машина мотори "тақ-тақ” этиб овоз чиқарди, сўнг таққа тўхтади.
- Вой! – қўрқув билан бақириб юборди Ирода.
- Ие, яқингинада устахонага олиб боргандим-ку, яна нима бўлганийкин?
Ҳайдовчи машинадан тушиб атрофни кузатди. Ироданинг юрагини баттар ваҳима эгаллай бошлади. "Атайлаб қиляпти, - ўйлади Ирода. – атайлаб машинасини тўхтатди. Нимадир қилишим керак, фурсат борида ундан қочишим керак”. Ирода шу хаёл билан машинадан тушди.
- Атрофни қаранг Иродахон, ҳаммаёқ жим-жит, ҳавонинг тозалигини айтмайсизми! Шунақа тоза ҳавода, жимжитликда мазза қилиб дам оламан-да..
Биласизми, мен... мен... ҳозир келаман, шундай атрофга қараб келай. Машинада юравериб чарчабман шекилли.
- Майли, фақат узоққа кетманг, бу ерда бўрилар бўлиши мумкин.
- Нима? Бўри нима қилади?
- Ҳазиллашдим, - эркак хохолаб кулиб юборди. – Ироданинг "и” ҳарфиям йўқ экану, асал қиз! – ўзининг гапи ўзига наша қилиб яна кула бошлади.
Ирода машинадан узоқлашди. Атрофга олазарак боқди. Узун машина йўлининг икки тарафи чакалакзор. "Қанийди биронта машина ўтиб қолсайди”, деган илинж билан олисга тикилиб турди. Баданидан совуқ ўтиб, титрай бошласа ҳам йўлга тикилиб тураверди.
- Айтдим-ку мендан кейин ҳеч ким ўтмайди деб, бекорга овора бўляпсиз.
- А! – Ирода ялт этиб орқасига ўгирилди. Эркак унинг шундоққина рўпарасида ўткир нигоҳлари билан тикилиб турарди.
Ироданинг тили айланмай, қўрққанидан танглайига ёпишиб қолгандек, гапирмоқчи, дод солмоқчи бўлардию овози чиқмасди. Бор кучини тўплаб қоча бошлади. Эркак икки-уч қадам сакраганда уни тутиб олди. Кучли панжалари билан қучоқлаб, бағрига тортди.
- Қаёққа қочяпсан, тўхта!
- Илтимос, қўйиб юборинг, - Ироданинг овози инграб чиқди. – Жон ака, ўтиниб сўрайман. Мен ёмон қиз эмасман. Ишхонамизнинг ишини деб кечга қолиб кетгандим.
- Халиям сени ёмон қиз деяётганим йўқ. Сен менга ёқиб қолдинг. Мулойим чеҳранг, кўзларинг мени ўзига мафтун этди.
- Йўқ-йўқ!
Ирода бор кучи билан уни ўзидан итара бошлади. Шу пайт эркак Иродани қучоқлаган кўйи ерга йиқилиб тушди.