Собиржон
орқасидан кузатиб чиққан
Самандарга чўнтагидан қоғоз
чиқариб узатди.
-Суддан чақирув қоғози. Сени
тополмай бизникига ташлаб
кетишибди. Сени нега судга
чақиришади?
Самандар кўз югуртириб
чиқаркан, ҳайрон бўлиб
билмайман, деди. Собиржон билан
ҳайрлашиб ҳовлига кирганида
ҳам ҳаёли чўнтагидаги «чақирув
қоғози»да эди. «Нега чақиришди
экан? Нега яна туманга?
Фуқоролар иши бўйича судга.
Ахир қамоқдан кейин у
томонларга қадамимни ҳам
босмаган эдим-ку. Балки ойим
билан боғлиқ бирор воқеа содир
бўлдимикан?»
Дадасининг ёнига келиб
ўтиргнида ҳам шу ўй-ҳаёллар
миясини тарк этмаган эди. Ҳатто
Шаҳодат билан тузукроқ
сўрашиш ҳам эсига келмади.
Бундан Искандар ажабланди.
-Самандар тинчликми? Сенга нима
бўлди? Синглинг билан
сўрашмадинг ҳам.
-Ҳеч нима бўлгани йўқ.
Гапларингни бўлмай дегандимда,-
деди Самандар тезда ҳаёлини
йиғиштириб олиб. Шаҳодат билан
қайта сўрашди. Қишлоқдаги
янгиликларни суриштирди.
-Қишлоқда янгилик йўқ. Лекин бу
ерда шундай янгилик содир
бўлибди-ю, беҳабар
қолаверибман,-деб Шаходат
дадасига ишора қилди.- Анча
бўлдими? Нега менга дарров
хабар қилмадингиз?
-Ўтган пайшанба куни эди,-
Самандар унинг нимани
сўраётганини тушуниб.- Якшанба
куни бормоқчи эдик, машинамиз
бузулиб қолди. Мана бугун,
тушдан кейин бормоқчи эдик,
ўзинг келиб қолдинг.
-Унда келмасам яхши бўларкан.
Ўзларинг бораркансизлар
-Қани, олинглар,-деди Искандар
нон синдириб дастурхонга таклиф
қилди. -Қизим, сеникига ҳам
албатта вақт топиб борамиз.
Одил билан /айрат олдинма-кетин
кириб келишди. Салом беришгач,
Одил дадасига «ахборот» берди.
-Бензин қуйдириб келдик.
Машина сафарга тайёр.
-Жуда яхши, лекин «сафар»
қолдирилди,-деди Искандар
маъноли кулимсираб.
-Нега?
-Чунки опангнинг ўзи келди,- деб
Искандар ўрнидан тураётган
Шаҳодатга ишора қилди.
Одил билан /айрат бараварига
Шаҳодатга қаршди. Шу заҳоти
уларнинг юзида табассум пайдо
бўлди. Шаҳодат кириб
келганларидаёқ укалари
эканлигини пайқаган эди.

18-қисм.
Самимий кўришиб, ҳол аҳвол сўрашдилар. Эркин ҳам тоғалари
томонидан навбатма-навбат
қучоқлаб, эркаланди. Ҳаммалари
жой- жойларига ўтиришгач
Искандар Шаҳодатга укаларини
таништирди.
-Бу катта уканг Одил. Тошкентда,
молия институтида ўқийди.
Буниси эса /айрат. Келаси йил
мактабни тугатади.
-Дада, сўрамабман, ўзингиз қаерда
ишлайсиз?-сўради Шаҳодат ёнига
келиб ўтирган Эркиннинг
сочларини меҳр билан силаб.
-Самандар ишлайдиган заводда
директорман,-деди Искандар.
Шаҳодатнинг ҳайрат билан қараб
қолганини кўриб изоҳ берди.-
Ҳайрон бўлма, ота-бола бир
жойда ишлаб бир-биримизни
танимай юраверибмиз. Агар
тасоддиф рўй бериб қолмаганида
худо билади, бу қачонгача давом
этарди.
-Тасоддиф дейсизми?-деб Шаҳодат
қизиқсиниб сўради.
-Ҳа, бахтли тасоддиф деса ҳам
бўлади. Буни вақти келганда
билиб оларсан. Ҳозир эса
дастурхонга қара. Келганингдан
бери ҳеч нима еганинг йўқ,-деб
Зулайҳо Эркиннинг олдига бир
бўлак пирог қўйди.-Ол, уялма.
Қара, ойинг қандай яхши пирог
қилибди.
Эркин уялиб пирогни қўлига
олди. Искандар сездирмай
Шаҳодатга қараб-қараб қўярди.
Унга қараган сари севинчи ортиб
борарди. Ахир гўдаклигидаёқ
ташлаб кетган қизи сира гина
қилмади. Биринчи марта келишига
қарамай ўзини жуда эркин ҳис
қилаётганди. Бутун оила аъзолари
билан самимий муносабатда
бўлаётганди. Ўзини ўгай, деб
ҳисобламаётганди. Унинг ўзига
ҳам ҳудди шундай мунасабатда
бўлаётгани бунга сабаб
бўлаётганини ҳам англаб
турганди.
Fайрат ўғлим, овқатни сузаман,
опкелишасан,-деб Зулайҳо
ўрнидан қўзғалар экан.
/айрат хўп бўлади, деб унга
эргашди. Сал ўтмай косаларга
сузилган чучвараларни олиб
келишди. Кўтаринки кайфитда,
ҳазил-ҳузил билан овқатни
едилар. Зулайҳо косаларни
йиғиштира бошлади. Шаҳодат
унга ёрдамлаша бошлаганида,
сен ўтир, ўзим йиғиштираман, деб
қўярда қўймас жойига ўтиргизди.
Бундан ўзини ноқулай ҳис
қилаётганини сезган Искандар,
қўявер, бугунча меҳмонсан, деди.
-Дада, ҳар келганимда қачон
уйланасиз, деявериб чарчадим,-
деб Шаҳодат гапга деярли
аралашмай ўтирган Самандарга
ишора қилди.- Энди сиз бу ишда
кўмаклашмасангиз бўлмайди. Ҳар
ҳолда сизнинг гапингизга қулоқ
солса керак? Шундай катта
шаҳарда муносиб қиз топилмаса
ўзим қишлоқдан топаман.
-Биз тўй кунини белгилаш
арафасидам