инги зарба бўлиб тушди. У афсусланар, айтган совуқ гапи, дилини оғритгани учун кечирим сўрар дея умид қилганди. Йўқ, ундай бўлмади. Тағин алами келди. Кўз ёшлар тағин шувиллаб юзларини ювиб тушди. У эридан ортиқ ҳеч қандай умид кутмай, кийимларини йиғиштиришга тушди.
Бахтиёр ортиқ сўз айтишга ҳожат қолмаганини фаҳмлаб, эшикка йўналди.
Баҳора икки сумка билан дарвозага яқинлашганда ҳам уни тўхтатиб қолишни қайнопалардан бирортаси ўзига эп кўрмади. Улар лоақал битта сўз ҳам айтмади. Фақат Сайфи ота ҳайрон бўлди. Нима гап ўтганини сўради.
-Булар ақлсизлик қилишибди. Кўнглингизга оғир олманг, келин.-кейин ичкарига юз буриб, Бахтиёрни чорлади. Аммо ўзидан дарак бўлмади. Баҳора "узр" дея қадамини жадал ташлаб юриб кетди. Сайфи ота ортидан "тўхтанг, келин" деганча қолаверди. Сўнг жаҳл билан ичкарига йўналди. Айвонга бурилиб, супада бошини чангаллаб олган Бахтиёржон олдига яқин келди-да бақириб юборди:
-Ақлингни еб қўйибсан, келинда нима гуноҳ, беақл бола! Каллангни ишлатсангчи бундай. Бор ортидан, дарров олиб кел келинни!
Шу дам гув ёпирилиб келган опалар уканинг тарафини олишди.
-У шумқадам, ота.
-Пойқадами нохуш келди, бунинг хосияти йўқ.
-Кетаверсин...
Ота қизларига ғазаб тошган кўзларини тикди. Аммо улар билан баҳслашиш беҳудалигини тушуниб, қўл силтади-да, "падарингга лаънат барингни" деб тағин ташқарига йўрғалади.
💥Шукур амаки хонадони.
Ҳалима аянинг нотинчлиги яна икки ҳиссага кўпайди: аввал эри Шукур амакининг соғлиги йўқолган бўлса, энди қизи Баҳора бошига балолар ёпирилди. Баҳора онасига эри, қайнопаларининг нобоп гапларини, ранжитгулик сўзларини етказди. Кейин эрининг ўзи кет дейишга маҳтал бўлиб турганини, бир баҳона керак бўлиб турганини ҳам айтди. Ҳалима ая ўзича чамалади: "кўнгилга қил сиғмас кунлар. Жаҳл устида оғизга келган гапларни айтишгандир-да", деди. Сўнг ўша куни иссиғида қизини ортига қайтаришга уриниб кўрди, аммо Баҳора хоҳламади.
-Қизим,-деди Ҳалима ая ёлворгудек бўлиб,-турмуш дейдилар, ширини ҳам бор, аччиғи ҳам, чидаш керак-да? Кейин қайнопаларингни, эрингни ҳам тушунишга урин. Уларга ҳаммадан ҳам оғир ҳозир.
-Йўқ, аяжон, мени қийнаманг. Куёвингиз мени тушунмаса, у ҳам мени шумқадам деб турса, қандай чидайман, деди кўзлари йилтиллаб.
Ҳалима ая "майли, бир-икки кун юра турсин, балки қудалар қуйилиб қолар, айтган гапларига уялиб, келиб кечирим ҳам сўрашар", деб ўйлади.
Шомга бориб Шароф уйга қайтди. Синглисини кўриб, у ҳам ҳайрон қолди. Аммо сездирмади. Ҳол-аҳвол сўраб, ўз хонасига ўтди. Фақат кечки маҳал Баҳора уйқуга ётганда, нега келганини аясидан сўради.
-Андак гапи қочибди эри билан. Ёш келин-куёв. Синглингни ҳам яхши билсан, сал нарсага жириллаб кетади. Битта гап кам, иккитаси ортиқчалик қилади.-деди Ҳалима ая тушунтиришга уриниб, аммо бор гапни айтмади.
Шарофга маълум: Баҳора арзимаган нарсага ҳам зарда қиладиган қиз. Болалигидан эрка бўлиб улғайди. Айтган гапини ўтказмаса, хоҳлаган нарсасини харид қилдирмаса, жириллаб безор қилиб юборарди. Улғайгач ҳам бу одатини ташламаганди. Мана маълум бўлдики, бу хислат барибир жанжал келтириб чиқарар экан.
-Ая, уқтирмадингизми, эски ҳунарингни ташла, бировнинг хонадонига боряпсан, бу одатинг ўтмайди деб. Бунақада ҳар икки кунда бир жанжал чиқариб, одамни безор қилиб юборадику? Худо кўрсатмасин, яна турмуши бузилиб...
-Нималар деб валдиряпсан,-жаҳли чиқди Ҳалима аянинг.-Арзимаган майда-чуйда гаплар. Шунга ота гўри-қозихонами? Икки кундан ҳеч нима кўрмагандай бўлиб кетишади.
-Шундай бўлса, яхшику-я...
Ҳалима ая кўнглига ёвқур ўйлар келди шу тоб: "Бир сираси, Шароф тўғри айтяпти. Баҳорада ҳам айб бор. Қарсак икки қўлдан чиқади. Қулоғини кар қилиб юрганида, тилини йиғиштирганида бу кўнгилсизлик қаёқда эди... Шу одати бўлса, узоққа бормай... худоё ўзинг кечир, нималар деяпман-а..." Сўнг суҳбат мавзуси ўзгариб, айланиб келиб Аҳмадбойга қадалди. Ҳалима ая оғриниб сўз очди:
-Яна ўша жувонмарг телефон қилди. Билмадим, даданг ундан қарз олаётганда нима деган, нима қўйган. Телефон қилавериб, мана охири нима қилиб қўйди.
-Бугун дадам ҳам шундан гап очганди. Беш минг кўкидан олган эканлар. Ўзи олти ойда қайтараман деганига рози бўлган экан Аҳмад калон.
-Шун