🌏ҲАҚИҚИЙ ҲАЁТ ҲИКОЯСИ.
Отам анча вақтдан бери бағрини ерга берганча ётарди.
Мен кичкина қизалоқ отамнинг кўкрагига чиқиб, енгил-енгил сакрадим. Холам мени туширишга уринарди.
Отам: «Қўй, сакрасин», — деб сочимни, белимни силарди.
Қўлимга холам пиширган бўракдан олиб, тугатгунимгача отамнинг кўкрагидан тушмасдим.
Онам анча вақтдан бери уйда йўқ эди. Ҳеч ким у ҳақида гапирмасди.
5–6 ёшлар чамасида эдим. Бир куни отамнинг устига ёпинчиқ ёпишди, «ўлди» дейишди.
Дераза рахига қўлларимни қўйиб, отамни ювишларини томоша қилдим. Ҳеч йиғламадим.
Уйда холам билан иккимиз қолдик. Унинг 3 нафар фарзанди бор эди, лекин улар ҳам онам каби кўринишмасди.
Бир куни холам менга ёрилди:
— Онанг менинг эрим билан қочиб кетган. Сени олиб кетмаган онанг, энди менинг болаларимга она бўлармиш, — деди.
Ҳеч нарсага тушунмай, холамни ўзимча юпатдим.
Бир неча кундан кейин у сочимни таради, гулли кўйлагимни кийгизди, қўлимдан ушлаб қишлоқ автобусига ўтқазди-да, шаҳарга олиб кетди.
Бутун кун давомида бозор айландик. Кечга яқин мени бир баққолнинг дўконига олиб келди.
— Сен шу ерда ўтира тур, менинг ишим бор, — деди-да, кетди.
Кундуз тун бўлди. Баққол амаки дўконини ёпди, кейин қўлимдан ушлаб уйига олиб борди.
Бешикдаги чақалоқ билан ўйнадим, хотини овқат берди, ётдик.
Эртаси тонгда баққол яна қўлимдан ушлаб дўконига олиб келди, картошка қопи устига ўтқазди.
Баққолга келган-кетганлар: «Бу бола ким?» — деб сўрашганда, у:
— Отаси ўлган, онаси холасининг эри билан қочган. Холаси менга қолдирди. Кимга бола керак бўлса, бервор деди...
Бола ақлим билан ҳолим ёмонлигини англадим. Гулли кўйлагимнинг этаги билан, ўтирган қопимдаги картошканинг қуриб қолган лойларини тозалаш билан овора бўлдим. Гўё фақат улар мен ҳақимда гапирмаётгандек эди.
Бир неча кун шу ҳолда ўтди. Бир куни бир одам келиб:
— Қани қизим, сен чиқ, бир оз ўйнаб кел, — деди.
Бир оздан кейин у баққол билан бирга чиқиб келди, қўлимдан ушлаб уйига олиб кетди.
Маълум бўлишича, у ўқитувчи экан.
Уйда нима қилишим кераклигини бирма-бир санади. Уйда онаси ўлган, мендан кичик ўғли бор эди.
Мен уйни йиғиштирар, ўғлига опалик-оналик қилардим.
Йиллар шу тахлит кечди. Менинг ёшимдагилар мактабга борар, муаллим мени мактабга жўнатмасди...
Улгайиб, хақиқий уй бекасига айландим.
Бир куни ўқитувчининг тез-тез келиб турадиган опаси ёнида ёш бир йигит билан келди — ўғли экан.
Ўқитувчи:
— Бу энди сенинг эринг, — деди-да, қўлимга бўҳчамни бериб, йўлга солди.
На тўй бўлди, на никоҳ. Қайнонам билан уйнинг барча ишларини қилиб яшадим.
Фарзандларим туғилди, ер, боғ, чорва орттирдик, ўз тартибимиз билан ҳаёт кечирдик.
Эрим жуда яхши одам эди — ёмон сўзини эшитмадим, бирор марта қўл кўтармади. Вафотига қадар ахил яшадик. Нур ичида ётсин...
Агар умр дегани шу бўлса, менинг умрим шу тарзда ўтди. Хозир 78 ёшдаман.
Кечқурун «Нима единг?» десангиз, билмайман. Лекин гулли кўйлак ёки лой босган картошка кўрсам, юрагимда алам, сўнгсиз ҳасрат уйғонади...
Турк тилли сайтдан олиб таржима қилдим. Муаллифи номаълум.
Muzzam Ibrohim.